Dantes
@Cem0666
Okudukça insanlardan uzaklaşıyorum. Böylesi daha iyi... İçlerinde olduğum zaman hislerime yeniliyorum.
"Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur."
Şu anda okuduğu kitap
"Ne dini, ne bilimi kardeşim... Asıl mutlulukta geri kaldık biz..."
Reklam
"Seneye 'yıl' denmesi çok yerinde" diyor Çetin Altan usta, bir yazısında; "Nasıl yılmazsın ki, gelip giderlerken içlerinden bir tanesi sana mutlaka kıyacaktır".
Çok akıllı olmadım hiç.
Yanlış atlara çok oyunlar oynadım.
Kulağımdan kar suları eksik olmadı.
Sürüden ayrılan koyunları sevdim hep... Bir de kendi bacağından asılmayanları...
Kendimle yaşadım en büyük kavgalarımı... İçimdeki ikizler tahterevalli oynadı hayatla; ben seyrettim.
Dışardan bakanlar kah öyle bildiler, kâh böyle...
Bense adalar hayal ettim çoğu zaman; sahillerine cam şişeler içinde sevda mektupları vuran adalar...
Tuğcu'yla ağladım bir zaman; Pal Sokağı'nda dolaştım...
Yaman çocukluk aşklarında, erginliği iple çektim.
Sünnet elbisem dahil hiçbir üniformayı sevmedim. Postallar sıktı bileğimi, yüreğimi... Kalemim dedi hep, dilimin diyemediğini...
Yanlış sevdalarda oyalandım kimi zaman... Bir pire için nice yorganlar yaktım.
"Maskeli balolar"da tükettim ilk gençliğimi... Ama denizlere düştüm, sarılmadım yılanlara... Engerekler kesti önümü, tınmadım.
Adalar sığınağım oldu.
Soğuktan Değil, Görünmezlikten Ölen İnsan!
Gogol’ün Paltosu bir eşya hikâyesi değildir; bir insanın var olma mücadelesinin anlatısıdır. Akaki Akakiyeviç’in hayatındaki eksiklik sıcaklık değil, fark edilme ihtiyacıdır. Palto, onu soğuktan korumaktan çok, dünyaya “buradayım” deme aracıdır.
Akaki’nin yeni paltoya kavuşmasıyla birlikte değişen şey hayatı değil, insanların ona bakışıdır. Gogol bu noktada acımasızdır: İnsanın değeri karakteriyle değil, üzerindekiyle ölçülür. Palto varken Akaki vardır; palto gidince Akaki de silinir.
Hikâyenin trajedisi paltonun çalınması değil, insanın yok sayılmasının ne kadar sıradan olduğudur. Akaki’nin ölümü bile sessizdir; tıpkı yaşadığı hayat gibi. Sonunda ortaya çıkan hayalet ise bir korku unsuru değil, gecikmiş bir adalet arayışıdır.
Palto, okura şunu düşündürür: İnsan, bu dünyada bazen yalnızca bir eşyaya tutunarak görünür olur. O eşya elinden alındığında geriye kalan şey, soğuğun kendisidir.
Altıncı Koğuş, deliliği merkezine alan bir metin gibi görünse de asıl meselesi aklın, yalnız kaldığında nasıl savunmasızlaştığıdır. Çehov, büyük çatışmalar kurmaz; küçük ihmallerin, sıradan kabullerin ve sessiz onayların insanı nasıl bir sona sürüklediğini gösterir. Hikâye boyunca delilik ile normallik arasındaki sınır netleşmek yerine bulanıklaşır; okur kendini bir koğuşun içinde değil, düzenin ortasında sorgularken bulur. Çehov’un gücü burada yatar: Acıyı dramatize etmez, merhameti yüceltmez, yalnızca sorar. Akıl ne zaman korunur, ne zaman yalnız bırakılır ve toplum, anlamadığını neden bu kadar kolay dışarıda tutar? Altıncı Koğuş, okunduktan sonra değil, günler sonra etkisini gösteren; insanın kendi “normal” tanımına kuşkuyla bakmasına neden olan metinlerden biridir.
