Ay yüzeyindeki karaltılar, ellerinde diken demeti, her şeyini yitirmiş, yeryüzünde lanetlenmiş kaçak ve serseri Kabil’dir. Aydır bu düşkün çehre, Tanrı’nın ilk kez merhamete gelerek dağlayıp yaktığı bu toplumdışı varlık kolay kolay ölemeyecektir.
Bana hiçbir şey sorulmadı; hiçbir şey elde edemedim; ta ki bir gün canıma tak edip, evden epey uzaklaşana dek. Beni aramaya kimse çıkmadı. Kendi başıma, yorgun ayaklarım, koca ahmaklığım ve bulutlar gibi yükselen hayal kırıklığımla eve dönebildiğimde, akşam yemeği bitmişti. Aç kaldım.