Çağdaş Kocabıyık
@Chaghdashko
167 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
8/10
Beğendi
·2025 7. kitabı
·9 günde okudu
·Okunma: 03 Mart 2025 18:44
·Son derece beğendiğim bir sahne:
Doktor ve karısı bir kiliseye girerler. Kilisedeki tüm dinsel resimlerde bulunan insan ve onlara eşlik eden hayvan figürlerinin gözleri beyaz bir boya ile kapatılmıştır. Benzer şekilde heykellerin de gözleri beyaz bir bezle örtülmüştür.
Bunu kimin yaptığı bir yana, bunların ilahi figürler olmasının bir anlamı vardır. Yüzyıllarca bu figürler sıradan insanları, tabir yerindeyse, izlemiştir. Bu izleme hem bir takip, hem de birliktelik anlamı taşır. Yani Tanrı hem bize dost hem de gözü üzerimizde olan bir yargıçtır.
Burada gözlerin bağlanmasının birden fazla anlamı olması gerekir. Öncelikle ilahi güçler artık insanı izlemez veya izleyemez. İnsanlık Tanrı tarafından yalnız bırakılmıştır. Ortada zavallı insanoğlunu güdecek hiçbir çoban kalmamıştır. Bu yalnız bırakmayla birlikte Tanrı artık yargılayıcı bakışlarını insana çevirme hakkını da kaybetmiştir.
Ben burada Tanrı diyorum ama pekala kilise de denebilir. Hatta öyle olması daha olasıdır, zira umudun aranamayacağı yerlerin Tanrı gibi soyut kavramlardan ziyade kurumlar olduğu gözümüze sokulmaktadır.
Kilisede gözleri bağlı olmayan tek bir figür vardır: gözleri oyulmuş ve onları gümüş bir tepside taşıyan bir kadın. Bu kadın pagan Roma tarafından katledilmiş bir Hristiyan şehidi olan Azize Lucy'dir ve elbette körlerin ve göz hastalığı taşıyanların koruyucu azizesidir. Kilisenin anlatısına göre, şehit edilmesinden önce gözleri oyulmuş fakat Tanrı mucizevi şekilde ona gözlerini geri vermiştir. Güzel bir gönderme. Yalnız Saramago burada figürü "gözleri oyulmuş" olarak nitelendirse de gözleri oyulmuş bir kadın kilise duvarlarına konulmak için fazla korkunçtur. Bu yüzden genelde tepside gözleri tutarken resmedilmekle birlikte kendi gözleri de mevcuttur. Klasik bir resmi aşağıdaki bağlantıda
Daha en başında meşhur Oedipus ile açıyoruz sahneyi. 8 yaşındayken babası ölmüş, şu anda 13 yaşındaki genç karakterimiz Noboru kendi odası ile annesinin odasını ayıran bir mobilyadaki küçücük bir delikten annesinin odasını gözetliyor. Bu delik bir kuytuda, Noboru’nun odasındaki dolabın çekmeceleri çıkarılınca oluşan küçük bir boşluğun arkasında. Noboru bunu ilk defa, aldığı bir cezaya karşılık odasına kilitlenmişken yapıyor. Burada iç içe geçmiş bir kaç tema var: Alınan cezaya karşı annesinin cezalandırılması, yaşam alanının içinde kimsenin erişimi olmayan bir özgürlük alanına sahip olma ve aslında her gün girdiği annesinin odasında sadece bir çocukken, şimdi bu kendi özgürlük alanındayken o odaya gözetlediğinde yaşadığı, oda ve annesinin bedeni üstündeki iktidar duygusu. Burada henüz Oedipus değil, tabunun ihlalinin hazzı söz konusu.
Noboru ve arkadaşlarının küçük bir çetesi var. Bunlar Şef adını verdikleri biri tarafından yönetilen nihilist bir grup çocuk. Belki de yazarın en önemli falsosu diyeceğim bu grup yaşlarına uymayan bir felsefeyi takip eden çocuklar. Dünyanın anlamsızlığı, üremenin ve babalığın gereksizliği, duyguların saçmalığı, dünyanın kanla arındırılabileceği gibi bir çok ham fikre inanan bu çocuklar duygularını yok etmek için birbirlerine numarayla hitap ediyor, kedileri vahşice öldürüp iç organlarını parça parça ayırmak gibi şiddet eylemleriyle kendilerini sürekli deniyorlar.
--
Zamanla Noboru’nun annesi Fusako bir denizciyle tanışır. Güçlü kuvvetli, son derece maskülen bir erkek, dünyayı fethetmeye çıkmış bir denizci. Noboru onu anında bir kahraman gibi görüyor. Çünkü bu erkek toplumun cenderesine sıkışmamış, evlenmemiş, ürememiş, şan ve şeref peşinde dünyanın çeperlerinde gezmiş. Hiçbir yerde durmamış, gemisi nereye giderse oraya gitmiş. Tam da
