Yabancı’da ki karakterin o kayıtsızlığını önce sadece soğukluk gibi görüyordum. Tepki vermeyişini anlamlandıramıyordum. Ama Sisifos’u okuyunca Camus’nün ‘absürd’ dediği şeyi daha iyi anladım: hayatın anlamsızlığıyla yüzleşince insan otomatik olarak duygulardan kopuyor, her şey tekrara dönüyor. O karakterin kayıtsızlığı da tam olarak bunun yansımasıymış. O yüzden ancak Sisifos’la birlikte taşlar yerine oturdu.