Teknoloji mesafeler koydu aramıza. Sırf zaman kazandırmak için birbirimizi kaybettirdi bize. Yazarın yaşam kaynağı olan kağıdıyla kaleminin arasına bilgisayarlar girdi,sevgililerin hasret dolu mektuplarının yerini telefon mesajları aldı,komşuculuğu mesaj grupları bitirdi,birinin ziyaretine gitmeye bile gerek kalmadı,dost meclisleri internet ortamı sayesinde tarihe karıştı,birinin derdini dinlemeye tahammülü bile kalmadı insanların,iki emoji kâfi kimin ne hissettiğini öğrenmek için...
Bazen öyle giderler ki,sanki bir gün gelecekmiş gibi. Ama gelmezler. Zaten en çok acıtan şey de gitmeleri değil sanki bir gün geri gelecekmiş gibi gitmeleri olur.
"Mutluluk içinizde. Eğer bulunduğunuz andan daha iyi bir zaman olduğuna inanıyorsanız beklemekten vazgeçin. Pek çokları mutluluğu insandan yüksekte arar, bazıları ise daha alçakta. Oysa mutluluk insanın boy hizasındadır." Konfüçyüs