"Başka bir șey de denebilirdi, Henry. Denebilirdi ki...
Sakin ve mutlu olduğu, yüzünün gevșeyip gülduğü yegane zamanda onu götürüp bir yere kapattılar, iyileşip yeniden mutsuz oluncaya kadar da bırakmadılar.
O da kadınların çoğu gibi tümüyle başkalarının ruh halinden beslenirdi. Arzulandığı zaman güzeldi,zeki insanların arasında nüktedandl, gururu okşandığında kibirliydi,sevildiği zaman âşıktı. Ondan çok șey istendikçe O daha
fazlasını verirdi. Ama onunla kimsenin konuşmadığı, onu kimsenin görmediği, duymadığı, arzulamadığı yalnızliğı Sırasında çirkinleşmiş, sersemlemişti, çaresiz kalmış ve mutsuz olmuştu.
ïkiyüzlülük içime işlemiş olsa da asla bir sahtekâr
değildim; her iki yüzüm de yapmacıksızdı; gündüz gözüyle öğrenip ufkumu genişletmeye ya da üzüntü ve acılarımdan kurtulmaya çabalarken ne denli kendimsem, zincirlerimden boşanıp utanca batarken de o ölçüde kendimdim.