Mll
@Corleonist
152 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Yıllardır bu kitabı her gördüğümde, nedenini bilmediğim bir antipati hissi duyuyordum. İçeriğinin ne olduğunu bilmesem bile inanılmaz bir önyargım vardı bu kitapla ilgili. Yıllar içinde bunun sebebini anladım aslında. Çünkü kitabı okuyan ve aşırı beğenen, öve öve bitirmeyen, el üstünde tutan insanların profili genelde benim anlaşamadığım insan gruplarından oluyordu. Düşüncem de buydu ki, büyük ihtimalle okurlara duygu pompası yaşatan, altı boş kitaplardan biri bu da. Ki bizim okurlar da bayılır böyle kitaplara: sıfır derinlik, ful duygu.
E, niye okudun madem? - diye soracak olursanız; bu seneyi, ertelediğim ya da hakkında bilgi sahibi olmam gerektiğini düşündüğüm kitapları okuma senesi olarak değerlendirmeye çalıştığımdan bu kitabı da okudum. Yalan yok, ilk sayfaları güzel bir şey vaat etmedi de değil. Fakat ilerledikçe zerre yanılmadığımı da fark ettim. Tamam, bunun bir tarihi-edebi roman olduğunun farkındayım ama koskoca imparatorlukların, hanedanlıkların, devletlerin tarihindeki en 'baba' olayları, adeta kıraathane muhabbetlerinde duyulan hikayelerle anlatması çok kötü tat bırakıyor damakta. Ve en kötü tarafı böyle kitapların okurları da sayı olarak fazla ve gerçekten beyninde, bilinçaltında böyle bir hikaye şekilleniyor, böyle olduğuna da inanıyor sonra.
Kitabın türk düşmanı olmasına şaşırmadım aslında, sorunum o değil. Yazarın kimliğini düşünürsek, çok normal. Sorunum, çok sayıda duygu bekleyen beyine hitap edeceğim, çok okunacağım düşüncesiyle, kitaptan derinlik bekleyen keskin beyinlerle alay etmesi yazarın.
"Geçmişime baktığımda, güzel bir roman ortaya koyamamış olmam çok normaldi. Yaşamımda tek bir satır bile yazmamış benim gibi birini beyzbol sopasından dahice bir şey çıkarmasını hayal etmek bir hataydı. İmkansız olanı başarmaya çalışıyordum. Karmaşık, bilgece bir şeyler yazmaya çalışmayı bırak, dedim kendi kendime. "Roman" ve "edebiyat" hakkındaki tüm yerleşik düşüncelerini unutup duygu ve düşüncelerini sana geldiği haliyle kaydet, özgürce, canın nasıl istiyorsa öyle".
Murakami'nin 1978'de yazdığı ilk romanı ile ilgili, 2014 yılında yazdıklarından bir parça bu. Kitabın ortaya çıkış hikayesi romandan daha değerli hakikaten de ve 8 puan verdiysem sırf sonda Murakami'nin kitabıyla ilgili anlattığı dokunaklı cümleler yüzündendir.
Ah, Murakami, ah.. Ne olurdu bir kere kitabını bitirdikten sonra neşeli bir ruhla hayatıma devam edebilsem? Toparlanmak için bir haftaya gerek kalmadan. Bir kerecik de içimden bir şeyler sömürülmeden
Sinema ve edebiyat. İzlerken ya da okurken aslında yalnızca kendi içimize daldığımızın, anlatılan hikayenin sadece bir vasıta olduğunun farkındayızdır belki de. Bu yüzden her biri bizler için birer yüzleşme şekli, kendimizin derinlikerini öğrenme fırsatı sayılamazlar mı?
Auster bir hikaye anlatıyor bize. 1920'lerde başlayan ve 20. yüzyılın sonunda biten uzun, nefeskesici ve olağanüstü bir hikaye bu. Bir insanın - sessiz sinema döneminin önde gelen oyuncularından birinin aniden kayıplara karışmasının ve intihar eşiğine gelen bir profosörün onun varlığı ya da yokluğu sayesinde tekrardan hayata dönmesinin hikayesi. Verdiğimiz her kararın, yöneldiğimiz her bir yolun hayatımızı bir anda nasıl değiştirebileceğini, kaderlerimizin görünmez zincirlerle birbirine bağlı olduğunu tekrar tekrar görürüz hikayede. Nitekim kahramanımızın hayatı, filmleri, yazdıkları, anlattıkları kaç kişinin hayatının çizgisini tamamen değiştirmiş ve biz-okurları bile derinden etkileyecek bir serüven ortaya koymuş.
Auster'dan okuduğum ilk kitap bu. Sade cümlelerle anlatarak dolu içerik sunuyor okura. Fazla hiçbir şey yok, saf hikaye var. Kendimizle yüzleşebileceğimiz bir hikaye.
O intihar edenler, geride bıraktıklarını düşünmüş ve ölümlerinin, diğerlerinin hayatından neleri söküp alacağını biliyorlar mıydı? Geride kalanlar için yaşamak zordur, belki de hiçbir zaman eskisi gibi olamayacaklardır; çabalasalar dahi, çabalamasalar da dahi. "Ölüm yaşamın karşıtı olarak değil, parçası olarak vardır. Hayatımızı yaşayarak, ölümü besliyoruz".
