DEHA
@DEhalog
Şarap bilgenin dostu, cahilin düşmanıdır. Bilgeyi tanrıya, cahili şeytana yönlendirir.
64 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
İki Dize
Dilime çalınıyor iki dize
Aklım kayıyor dertlere gizlice
Dudaklarımı okşayan sigara
Kâr etmez içimdeki efkâra
Yârim girdâba çekti beni hince
Susup boyun eğdim ben de sakince
Sessizce ağladım feryât figân ah
Gömülmüşüm derdine fersâh fersâh
Figân boş ağlanır mi sanki derde
Yaşatmalısın derdi en derinde
Olsam da gün içinde biraz matrak
Tüm gün murâdımdır biraz ağlamak
İki arada kaldım bir derdimle
Çâre bulunmuyordu özlemine
Özlemini neşrettim sayfamda
Hicrân bitmiyor ben hep ağlasam da
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Benden Öte, Benden Ziyade
Yangında yanmak tatlı geliyor, çünkü henüz alevler zihnimdeki fikri söndüremedi. Tenimde öfkeyle yayılan sıcaklık, o ilk parşömen yaktığım günü andırıyor. Yanmaya devam ediyorum ama gözlerim bir yağmur ormanına ait. Islak toprağa çıplak ayakla basıp yosunları inceliyorlar. Hâlâ yanıyor muydum? Emin değilim sanırım alevler bakireliğime üzülüp, canımı yakmamaya karar vermişler. Ya da ben yine bana saran öfkenin ızdırabını görmeyen benim. Ve yine alevlere bakıyor gözlerim. Ne görüyordum ki sanki, tıpkı ölmekteyken seğiren gözlerim gibiyim an vakit. Şehadetimle ayrılamayacağımı da fark ediyorum çünkü alevler, alevler, alevler..
Çirkin suratımı yok etmişler, geriye daha çirkinleri kalmış. Kara, tıpkı bir it gibi. Döküntüleri kararmış zemine, ölmezmişim gibi dökülüyor. Ak tenime kan değil is damlıyor, çoraklar oluşmuş ciğerlerim kurumuş, suratım haya ederce kalmış, yanmış, yok olmaya akşam etmiş. Hep de-mış, hepçe de-miş yok mu bunun olanı biteni ya da öleni
Hayat acıydı. Zehir, zıkkım gibi.Kitap Alıntısı
Hayat acıydı. Zehir, zıkkım gibi. Geceleri ateşler içinde kıvranıyor gündüzleriyse çile çekiyordum. “Tanrım adaletine ne oldu? O da mı yarı yarıya yoksa?” diyordum ve odamda yanan sobadan çıkan dumanın kargaları aramaya çıktığını pencereden izliyordum. Duman, kargaların çöplüğe konmaksızın “kar, kar” ötsünler diye çam ağacının kalbine nüfuz ediyordu.
Kimsede sobayı yakacak güç kalmadı. Duvarın kiremitleri tek tek düşüyor. Ev soğuk almış sanki. Kimse ortalığı süpürmüyor, misafir filan gelmiyor. Evin damında ölüm laleleri açmış. Boş kalmış odalar daha büyük görünüyor artık. Ayak seslerinin yankısı adamın beynine çekiç gibi iniyor. Nefes alış verişler zıngırdıyor. Hem artık öksürecek cesaretin bile kalmadı. Sanki beyninde dolanıyor insanın ve onu çember içine alıyor, değil mi? Tüm o hercümerçten geriye sadece çam ağacı üzerinde duran kargalar kaldı. Şimdi daha yaşlı ve daha bir semirmişler. Tek yaptıkları dallar üzerinde sürekli yer değiştirerek o kulağı tırmalayan sesleriyle, ‘Kar! Kar’ diye bağırmak sadece
İstenmeyen yüzKitap Alıntısı
Evin içindeki eşyaların birbirleriyle fısıldaşarak beni sessizce boğmaya çalıştığını, bilmiyormuş gibi biliyorum. Evet, sessizce; çünkü sessizliğin sesten daha güçlü ve daha acımasız olduğunu biliyor bu kahrolası eşyalar! Nakışlarını sihirbaz ustalığıyla açıp yuman kilimler, her an gümleyecekmiş gibi gözüken piknik tüpü, kırların uğultusunu içinde tutan ot süpürge ve havayla işbirliğine girip öldürücü bileşimlere varmaya çalışan bakır kaplar, ne kadar gizleseler de, kendi içlerinde düzenli bir elektron trafiği, evin içinde de görme duyumun sınırlarını aşan bir hızla sürekli hareket ediyorlar. Her şeyin hareketi ve hareketsizliği, yalnızca beni boğmak için. Çünkü, bu evdeki yaşamın istenmeyen yanıyım ben.
