Damla Eker
@Damlaaaekerrr
Psikolojik Danışman
2 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
“Sen bu karanlık ömrün içine bir sevinç ışığı gibi, kurumaya yüz tutan ekinlere can veren bir nisan yağmuru gibi birdenbire geldin.”
Reklam
"Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum."
Albert Camus’nun Yabancı romanı, bu soğukkanlı cümleyle başlar ve aslında tüm kitabı daha ilk satırda özetler. Bu cümle, başkahraman Meursault’nun yalnızca toplumsal normlara değil, zamanın kendisine bile ne kadar yabancı durduğunun en net kanıtıdır.
Meursault, nam-ı diğer "yabancımız"; peki, onu neden "Yabancı" olarak tanımlıyoruz?
Meursault, Camus’nun absürd felsefesinin ete kemiğe bürünmüş halidir. Olayları duygusal süzgeçlerden geçirmeden, olduğu gibi ve rasyonel bir soğukkanlılıkla karşılar. Annesinin cenazesinde ağlamaz, evlilik teklifini sıradan bir soru gibi yanıtlar, "seni seviyorum" gibi büyük cümleler kurmaz. Bu bir duyarsızlıktan ziyade, hayatın anlamsızlığına karşı geliştirdiği bir dürüstlüktür. Meursault yalan söylemeyi reddeder; hissetmediği bir acıyı veya aşkı varmış gibi göstermez.
Kitabın en çarpıcı kısmı ise, Meursault’nun bir cinayet işledikten sonraki yargılanma sürecidir. Mahkeme salonunda yargılanan şey işlediği suçtan ziyade, toplumun beklediği yas ve vicdan kalıplarına uymamasıdır. Savcı, yargıç ve rahip; toplumun ahlak, devlet ve din olgularını temsil ederken, Meursault’yu "ruhsuz" ve "toplum için bir tehdit" olarak damgalarlar.
Aslında o, birinin yaşamına son verdiği için değil, annesinin cenazesinde ağlamadığı için ölüme mahkum edilir. Toplum, kendine benzemeyeni ve oyunu kendi kurallarına göre oynamayanı asla affetmez.
Meursault, hayatın anlamsızlığını kabullenerek kendi özgürlüğünü ilan eder. Onun için her şey bir "hiç"ten ibarettir ama bu hiçliğin içinde tam bir dürüstlükle var olur. Toplumdan izole olduğu için cezalandırılsa da, aslında o kendi benliğini dışarıya en yalın haliyle yansıtan tek kişidir. O, topluma yabancıdır kendi benliğine değil. Belki de onun asıl suçu, hepimizin takmak
Umut, nefes nefese koşarken bir sokağın köşesinde, arkadan yetişen bir kurşunla vurulmaktı elbette.
Bazı yollar sadece kaybolmak için yürünür. Çünkü insan, en çok kendi içinde yitince bulur asıl kimliğini.
"Yitirdim kendimi kendi içimde..." Nazım Hikmet
Ve Nuri Pakdil ekliyor
"Biz yitire yitire kazandık kendimizi."
Zıt kutupların aynı hakikatte buluşması gibi; eksilmeden dolmak, yitmeden bulmak mümkün değil gibi.
Nazım Hikmet Ran 
Nuri Pakdil
Nazım Hikmet Ran Nuri Pakdil