Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Göz yaşlarıma, ellerinizle?
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.
Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.
Orhan Veli Kanık
Toplu olarak insanları sevdikçe bireylere karşı tekil sevgim o oranda azalıyor. Düşümde, olanca tutkumla insanlığa hizmet etmeyi kurduğum çok olmuştur, gerekirse bu uğurda kendimi gözden çıkarabilirdim. Gelgelelim, kimseyle aynı odada iki gün bile geçiremem; bunu deneyle biliyorum. Bana yaklaşan kimse kişiliğimi eziyor, özgürlüğümü sınırlıyormuş gibi geliyor bana. Yirmi dört saat içinde en iyi insandan bıkabilirim. Birinden, sofrada yemeği ağır yediği, öbüründen, nezlesi var, durmadan burnunu temizliyor diye... İnsanlar bana temas eder etmez onlara düşman kesiliyorum. Ama bireylere nefretim arttıkça genel olarak insanlığa sevgim o oranda artıyor.