DERVİŞ ABDULLAH N...
@Dervisabdullah
* Gayrı mevsim hazan, duygu hüzün...
** Şimdilik sadece Divan Edebiyatı
Şu anda okuduğu kitap
GEL HABER VER
Can verir cânân elinden derde dermân isteyen
Ayrı düşmez şâh elinden katle fermân isteyen
Sevdiğinden tatlı bir söz şân olur âşıklara
Koşmasın şöhret peşinde gerçek ünvân isteyen
Boş verir dünyâya her dem dâimâ eyler niyâz
Gönlü kesretten temizler yâri mihmân isteyen
Bir kadeh aşkın şarâbından içip sermest olur
Lezzet almaz başka meyden Kevser-i cân isteyen
Kim götürmüş bir gören yok işte Kârûn işte mal
Aldanır dünyâda yalnız inci mercân isteyen
Nerde devlet nerde şöhret nerde mal mülk bir sefer
Gel haber ver sen mezardan süslü kervân isteyen
Reklam
Sende var
Derde düşsem ey tabîbim derde derman sende var
Kul isek âzâda lâyık affa fermân sende var
Bağlamaz dünyâda bir şey bil ki aslâ gönlümüz
Cân u dil bendeyleyen zencîr ü risman sende var
Benzerin var sanma ey sen dilrübâlar serveri
Âşıkın mecnûn eden tek tavr-ı ceylan sende var
Çoktur ammâ âlemin gencinde zîynet sîm ü zer
Gönlümüz mesteyleyen bir dürc-i mercân sende var
Âşıkın gönlünde gam kışlar durur gülmez yüzü
Bir sefer olsun açıl gül verd-i handan sende var
Bekleyiş
Ta ezelden aşka düşmüş âşinâ bekler gönül
Çâresiz bir derde düşmüş bir devâ bekler gönül
Bi-vefâ dünyâda mansıb şân u şöhret gözlemez
Sevdiğinden bir kez olsun merhabâ bekler gönül
Anlamaz zevk u safâdan dâimâ ağlar gezer
Böyle öğretmiş güzeller hep cefâ bekler gönül
Ömrü her dem sonbahar kış tatmamış hiç ilkbahar
Gül dudaktan bir tebessüm hâtırâ bekler gönül
Gelmesin tek cânı sağ olsun da cânan bir sefer
Der sanırdım ben yanıldım gâlibâ bekler gönül
Pişmanlık
Sevdik ey dil kimi gördük ise cânan diyerek
Görmedik gerçi vefâ kimsede derman diyerek
Her güzel çehreye kandık da top ettik başımızı
O kemend saçlara düştük yine çevgan diyerek
Sakladık kaç senedir sînede tek cânmızı
Vermedik kimseye aslâ sana kurbân diyerek
Özenip yok yere Ferhâd ile Mecnûn'a inat
Daldık aşkın yüce deryâsına âsan diyerek
Elde firsat var iken kadrini fehmeylemedik
Seferî'yiz gezeriz ilm ile irfân diyerek
NA'T-I NEBEVÎ
Bütün âlem vüzünün nûruna hasret dediler
Yolu sapmışlara her dem sözün ibret dediler
Daha evvel yok idin sen kara zindandı cihân
Gönderildin seni âlemlere rahmet dediler
Sonu hüsrân idi elbet beşerin şaştığı gün
Yaşadın devrin için Asr-ı saâdet dediler
Dolaşır dillerimiz yardımın olmazsa eğer
Seni mahşer günü görmek bize servet dediler
Dayanır sanma sakın hasrete ey çehresi gül
Yaramaz bülbül-i şeydâlara gurbet dediler
Şu yanan âşık-ı bîçâreyi kurtar ne olur
Çöle düşmüşlere tek parmağı kudret dediler
Çetin iş vuslata ermek bilesin ey Seferî
Dileğin Hakk ise gel kesrete sabret dediler
Reklam