DERVİŞ ABDULLAH N...
@Dervisabdullah
* Gayrı mevsim hazan, duygu hüzün...
** Şimdilik sadece Divan Edebiyatı
Şu anda okuduğu kitap
Yalnızlık
Yalnızlığı camlarda ölen damlada sevdim
Ömrüm gibi gittikçe sönen lâmbada sevdim
Çılgınca koşup her gece sâhillere yorgun
Kumlarda uzanmış şu garip dalgada sevdim
Yıllarca gül endamlıların mahremi olmuş
Artık unutulmuş şu kırık aynada sevdim
Binlerce masal dinledim âşıklığa dâir
Leylâ ile Mecnun denilen kıssada sevdim
Bir kor dudağın nârına yanmış Seferî'nin
Gönlündeki bitmez şu hazin kavgada sevdim
Reklam
Gariplik
Çılgın denizin şarkısı körfezleri sarmış
Girmiş bulutun koynuna ay uykuya varmış
Sâhilden uzak her geminin yolcusu yalnız
Sâhildeki her bekleyenin gönlü kararmış
Bir inci ki gözyaşları gerdanları süsler
Bir kor ki onun düştüğü her sine yanarmış
Hasretle söner duyguların yaktığı mumlar
Hicrân ise makkap gibi her beyni oyarmış
Hiç gizleme efkârın mahzun Seferî sen
Ahın ki senin derdini dünyâya yayarmış
Seferi
Seferî mahlası aldım alalı
Kader attı beni vardan öteye
Kalmadı dünyânın o eski tadı
Kader attı beni nardan öteye
Ayrılamam derken cânân elinden
Ayrı düştüm saçlarının telinden
Kurtulamaz oldum ağyar dilinden
Kader attı beni ardan öteye
Âvâre gezerken ben diyar diyar
Bol yerler geliyor şu gönlüme dar
Dağların başında kar yok duman var
Kader attı beni kardan öteye
Sıla hasretiyle dolar gözlerim
Duygumu anlatmaz oldu sözlerim
Burcu burcu kokan gülü özlerim
Kader attı beni hardan öteve
Seferî yollarda şimdi kervan yok
Durup dinlenecek köhne bir han yok
Derdini dinleyen ne bey ne han yok
Kader attı seni vardan öteye
Kader
Gönüller bulutlanır gözlerde tûfan olur
Gizlenen bütün sırlar dillere destân olur
Bir kuştur uçar hayat çırpınır kanat kanat
Yaşanan bunca saat gün gelir bir ân olur
Allâhım bu nasıl dert yolların sonu gurbet
Gittikçe artan hasret aşılmaz ummân olur
Ürperir sessiz gece çözülür her bilmece
Söylenen tek bir hece katline fermân olur
Açılır solar güller Seferî sefer eyler
Şakıyan şu biülbüller bakarsın giryân olur
Ölüm
Şu soluk resme bakıp geçmişi anmak da ölüm
Sıladan gönderilen mektuba kanmak da ölüm
Uzayan yollara bakmak yaşaran gözle her an
Adı gurbet konulan odlara yanmak da ölüm
Unutulmuşluğa rağmen duyulan çan sesini
Çalınan bir kapının zil sesi sanmak da ölüm
Gece yorgun başının yastığa râm olduğu dem
Görülen bir sürü kâbusla uyanmak da ölüm
Sılanın yolları çözdükçe düğümlenmede hep
Seferî her söze her vâde inanmak da ölüm
Reklam