Dilek
@Dilek5863
Okumak bir ömür gibi uzun ve ...
Öğretmen ama aynı zamanda öğrenci
Lisans
64 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Son zamanlarda okuduğum en pozitif kitaplardan biri. Anne, adlı son derece hayalperest kimsesiz bir kız çocuğunun yaşamından bir kesit. Kimi zaman hüzünlü, kimi zaman gülümseten ve çokça düşündüren bir öykü. Yaşadığı sorunların, yoksunlukların üstesinden sınırsız hayalleriyle gelebilen zeki, capcanlı, sıradışı bir kız çocuğu. Öykü insanı öyle bir içine alıyor ki, o kasabanın tüm doğasını, insanlarını, kokusunu ve en çok da kızıl saçlarıyla başı dertte olan Anne sizi kendine çekiyor. İyi insan olabilmek için harcadığı çaba ve talihsizlikler... Sıcacık bir öykü. Okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
Reklam
Stefan Zweig, beni kendisine hayran bırakan yazar. Bu kadar az olay, birkaç insan ve sadece bir ya da iki günlük bir zaman döngüsü. Ama kahramanın hissettiği duygular o kadar gerçek, o kadar yoğun ve değişken ki... Bir solukta okuyup biten ama etkisi uzun süre devam eden kitap. Yazar tarif edilemez bir kelime ustası. Kitabı elinize alın ve ilk sayfayı okuyun gerisi zaten akıp giden, sizi de derinliklerine çeken kısa ama etkileyici, sorgulayıcı bir süreç. Kitap, Zweig hayranlarını şaşırtan bir ironi ile bitiyor.
İnsanlık tarihinin gelişimini olağanüstü detaylar ve kıtalararası karşılaştırmalarla ele almış. Bazı kıtalarda insan türü neden daha hızla gelişti, bitki ve hayvan türleri ile mevsimsel faktörler ne kadar etkili oldu? Bazı insan türlerinin daha fazla gelişmesinin birçok faktörü olmalıydı. Neden ilk insanların, ilk buluşların, ilk tarımın ve ilk medeniyetlerin doğduğu topraklar günümüze kadar gelişmeleri kendi lehinde kullanamadı? Medeniyetin geliştiği bu topraklardaki insanların sonradan gelişen ama sürekli ve kendi lehine gelişmelerle yayılan medeniyetler tarafından nasıl yok edildikleri,ya da esaret altına alındıklarını daha iyi anlamamıza yardımcı oluyor. Medeniyetlerin gelişimindeki farkların nedenlerini bu kadar ayrıntılı vermesi son derece aydınlatıcı.
Zülfü Livaneli'nin okuduğum kitapları arasında en etkilendiğim kitabı Son Ada diyebilirim. Kitaptaki hikâyede tıpkı günümüzdeki gibi gerçekler yalan, yalanlar ise gerçek gibi gösterilerek algı sapması yaşanıldığına vurgu yapılmış. İnsanların farklılıklarına rağmen hoşgörü içersinde huzurlu, üretken ve paylaşımcı yaşayabileceğine dikkat çekilmiş.Ancak birgün adaya gelen temsili otorite herşeyi ters yüz etmeye başlamış.Tabi, işlerin yanlış gitmesi ve tüm Ada sakinlerini (insan, hayvan ve bitki örtüsü) olumsuz etkilemesinde kim ya da kimler sorumlu diye düşündürmesi kitap bitince bile devam ediyor. Yazarın diğer kitaplarına göre farklı bir tarz ve üslup denemesi öyküyü son derece canlı ve sürükleyici kılmış. Elbette öykünün içeriğinin günümüz koşullarında iliklerimize kadar yaşanılması kitabın etkisini daha bir artırıyor. İnsanın mutluluğunun tek başına olmayacağını, doğaya verilen her zararın aslında dönüp dolaşıp insanı tahrip ettiğini anladığımızda artık çok geç olabilir diyor yazar. Hepimizin aynı gemide olduğunu hatırlatan kitabı şiddetle tavsiye ederim. İyi okumalar
Stefan Zweig, her okuduğum kitabıyla hayranlık uyandıran bir yazar.İnsana ait duyguları bu kadar dürüst, açık ve cesurca ifade edebilen bir üslup.Ve en basit bir nesneyi bile kelimelerle adeta dans edercesine en küçük ayrıntısına kadar olağanüstü betimlemeler. Kendimize bile itiraf etmekten çekindiğimiz duyguları aslında en insani olağan duyguları çarpıcı bir üslup ve harika betimlemelerle gözönüne serme becerisi.Ama bir yandan da nerdeyse bütün öykülerinin sonunun insanı aşırı hüzünlendiren trajedilerle yarım kalması. Şimdiye kadar yazarın tüm eserlerini okumamayı büyük bir yoksulluk olarak hissediyorum.
Reklam