"Iste!" dedim. "Umut bu. Bir tekne. Baska bir sey degil. Koca okyanusta devrilmeden yol almaya çabalayan bir tekne. Sonsuzlugun dalgalariyla savasan bir ceviz kabugu. Hepsi bu. Köhne bir tekne…."
Hayat daima bir seçimdi. Konfor alanının içinde her nefeste ölenlerden mi, hayatın içinde tamamlanmak için gösterdiğin çaba da her nefeste doğanlardanmı olacaktın? Hayat işte bunun seçimiydi.
"Biliyor musun Fayolle..."
"Neyi yavrum?"
"Başka bir hayatta düğme olarak doğmak istiyorum. Ne düğmesi olursa. Külot düğmesi bile.. İnsan olmaktan ve bir zavallı gibi acı çekmekten iyidir...."
"Peki peder, unutacağım,unutmaya çalışacağım"
"Unutmakla bağışlamak arasında ne fark var?''
"Bagislarken kişi herşeyi unutuyor.Ama yalnızca unutmakla,pek çok kez insan yeniden animsamaya başlıyor.'