Afyon'u ve şehveti daha on sekiz yaşındayken Quartier Latin'deki küçük bir orospunun koynunda keşfeden ve bütün hayatını bir iç sıkıntıyla geçiren Baudelaire'in şiirindeki gibi, "köhne bir odaydık solmuş güllerle dolu."
Bir sevgili giderken geride filizlenen bir şey bırakmamalıydı.Aksine bir aşk biterken her şeyi ayağından yakalayıp çekmeliydi boğulduğu karanlık sulara.Bütün köprüleri yakıp yıkmalıydı giden.Olasılıksız,umutsuz,yarınsız,ufuksuz bir yerde son bulmalıydı. Gidiyorum. Hoşça kal. Nokta.
"bildiğim tek şey gölgelerdi ve ben onların gerçek olduğunu düşünüyordum. ama sonra sen geldin, benim güzel sevgilim! ruhumu o zindandan çıkardın ve gerçeğin ne olduğunu öğrettin."