Doğan Can Ayhan

Doğan Can Ayhan
CVIII
“Yapmaması gerekeni yapanın boştur umudu af ve merhamet hakkında.” Öyle bir halk inancı var. Sana aşırı güvenip de sonra vazgeçince bu, mutluluğa kavuşturur sandım ama, neye yarar? Artık hiçbir beklentim yok götürmekten o boş umudu, güneşte dirilir Anka ama, güçlenmez ihtiyar. Büyük kaybımdan mutluluk duyuyorum- nedeni şu: Sana aşkla bağlanınca kendime güçlü hükmüm var.
Sayfa 51·Kitabı okudu
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
CXXXVIII
Alın da boyunduruğa vurun, işte boynum, amansız kadere kurban gideyim, razıyım buna, ve can düşmanım olan kadına, kıyılsın bu alevlenmiş sadık yüreğe; ben işkenceden hiç korkmuyorum, tek kaygım bana verdiği eza azalır diye. Ya o asude çehreye dirlik düzenlik verirse benim çektiğim azap, beni öldürebilir mi zalim bir ıstırap?
Sayfa 65·Kitabı okudu
Ressamın zihni, yansıttığı nesnenin rengini alan ve önündeki tüm nesnelerin görüntüleri tarafından işgal edilen bir aynaya benzemelidir. Öyleyse Ey Ressam! Şunu iyi bilmelisin: Doğanın yarattığı her formu sanatınla temsil ederken evrensel bir usta olamazsan iyi bir ressam da olamazsın.
Ey Sokrates,
- Nedir bu sizin deminden beri ettiğiniz boş sözler? Karşı karşıya geçmiş, budalaca sorular, cevaplarla birbirinizin önünde yerlere yatıyorsunuz? Doğruluğun ne olduğunu gerçekten öğrenmek istiyorsan, yalnız sormakla kalma, başkasının verdiği cevabı da alkış toplamak için çürütmeye kalkma.
Sayfa 14·Kitabı okudu