Dilara
@Dsbnc_
2002
133 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Art Spiegelman’ın babası yahudi soykırımını yaşayan talihsizlerden biri. Okurken beni gerçekten çok etkiledi, anlatım tarzı sanki bir masal dinliyormuşuz gibi hissettirse de, hepsinin gerçek olması inanılmaz. Bu kitapla paralel olarak mutlaka “Çizgili Pijamalı Çocuk” filmini izleyin veya kitabını okuyun.
Reklam
Başlarında hatta kitabın son satırlarına kadar sinir krizi geçirdiğim ama meraktan yarım bırakmayı da göze alamadığım bu kitabın, bir tek sonu üzdü beni. Piraye’nin ne istediğini bir türlü bilemeyişi ve bazı klişeler beni “tm sakin ol, bi sayfa daha oku, krizden ölecek duruma geldiğin an bırak kitabı” triplerine soktu. Neyseki akıcı ve anlaşılır bir dille yazılmıştı ki, sonuna kadar devam edebildim.
Kitapta eksik bir şeyler vardı, tam ne bilmiyorum ama o eksikliği tüm kitap boyunca hissettim. Belki duyguların tam anlatılamayışı, belki bazı konuların ‘bence’ yarıda kesilmesi veya yazarın ani kişisel duygu değişimlerinin kitaptaki olaylara da yansıdığından... Bilemiyorum.
Sonu beni derinden sarsan, muazzam bir Yaşar Kemal eseridir.
Ne Ahmet ne de Gülbahar gün yüzü görmediler, gelenek görenekleri batsın dedirtti. Mahmut Han’ın inatçılığını kendi öz babamdan bilirim, muhtemelen o olsa, o da öyle yapardı. Efendim nereden biliyorsunuz diye soracak olursanız şöyle açıklayayım; biz de yedi sülale Ağrılıyız. Kitapta da anlamışsınızdır, Doğu insanları gelenek ve göreneklere çok bağlı, kültürlerine çok değer veren bir millet. Bundan benim ailem de payını alıyor elbet. Ben bunlara oldukça karşı olduğumdan dolayı beni “hain” ilan ettikleri bile oluyor, bu kadar vahim anlayacağınız…
Ağrıdağı Efsanesi adı üstüne sadece efsane. Ama benim yüreğimde çok derin bir yere oturdu. Çokça eminim ki hâlâ doğuda bu katı gelenekler devam ediyor kıyıda köşede.
Birlik olma olayı da çokça doğru, en azından benim de kendi gözlerimle gördüğüm kadarıyla, ortada bir haksızlık varsa bu toplumdaki millet ne olursa olsun buna karşı bir durur.
Beni çok etkileyen bu efsaneyi mutlaka herkes okumalı, işte o zaman aşkın ve inadın olduğu yerde hangisinin daha ağır bastığını, sonunda hangisinin kazandığını anlayacak ve belki de bir ders çıkararak kendi insan ilişkilerimizde daha dikkatli olabiliriz.
Beklentilerimi boşa çıkardığını söyleyebilirim. Kitap kalın (böyle bir kurgu için) ama bana kalırsa uzatmak için uzatmıştı yazar. Okuduğum ilk ve sanırım son kitabı oldu. Piraye’si pek övülüyor, bu kitaba başlamadan o kitabı da alacaktım ama bu kitabı bitirdikten sonra ondan da vazgeçtim. Belki bir gün okurum elime geçerse, aksine özellikle alıp da okuyacağımı sanmıyorum.
Kitap nerden başladı nereden bitti dedirtiyor. Kadınların baş eğmeleri, susmaları beni çileden çıkarttı. İsmail, Keder’in babası Servet beni ayrı delirtti, neyse oraya hiç girmeyeyim. Doğu’luların acımasızlığı, kadınlara olan davranışları, töre, kültür ve geleneklerini bir araya toplayıp, acımasızca belki de gerçekleri yazmış olabilir, bir doğulu olarak bu tür şeylere kısmen tanık oldum yalnızca. Ancak bizde kadınlar böyle değil, susmazlar, neyse o. Haklı olsun haksız olsun fikirlerini söylerler. En azından benim tanıdığım doğulu kadınlarda ve ben de olmak üzere, bu böyle. Zaten böyle olmak zorunda. Tabii eski zamanda geçiyor kurgu anladığım kadarıyla, eh o zamanın vaktiyle de gerçekten epey bir cahiliye vardı, özellikle şehir ve gün yüzü görmemiş doğuda. Ancak kitapta yazar ezmiş de ezmiş, ezmiş de ezmiş. Zorla bitirmek için bitirdim, okurken sıkıldım. Çok gereksiz detaylar vardı, aşırı bezdirdi beni. Kitabın sonunu atlaya atlaya okudum, gereksiz edebiyat yapılmıştı bence.
Ancak evet, böyle hayatlar da var. Ne diyeyim, Allah kadınlara böyle davranan erkekleri bildiği gibi yapsın. Kendilerini Tanrı zanneden içi boş yaratıklardan başka bir şey değildir böyleleri.
Okumayan Kalmasın!Felsefe-Düşünce
Bu kitabı bu kadar uzun sürede okumamın sebebi sindire sindire, hemen hemen çoğu sayfasını ikişer defa, çoğu cümlesini defalarca okumamın yanı sıra, uzun aralıklar verdiğimden kaynaklıdır. Bu aralıklarda başka kitaplar okudum genellikle.
Bir kitabın beni bu kadar etkileyeceğini, değiştireceğini düşünmemiştim. Nietzsche ve Breuer’in yaptığı gibi inanılmaz bir baca temizliği yaptım kendi kendime. İnançlarım, bağlı olduğum hayat, özgür olduğumu sandığım ancak aslında başkalarına göre hayatımı şekillendirdiğimi fark etmem beni epey bocaladı. Benim hayatımı ben dışında herkes şekillendiriyormuş, kitaptan aldığım en iyi derslerden biri bu sanırım.
Nietzsche’nin kitaplarını okumadan önce bana çoğu kişi tarafından önerlen bu kitapla başladım. İyi ki de böyle yapmışım. Okudukça her karakterin hayatını ayrı ayrı merak edip, ayrı ayrı araştırdım. Bertha’nın o kırbaçla çekilmiş fotoğrafına ise uzun uzun baktım...
Bu kitaptan sonra okuyacağım diğer kitaplar ne kadar tat verecek bilmiyorum... Asla okuduğum bir kitabı, izlediğim bir diziyi/ filmi tekrar tekrar sonunu bildiğim halde açıp izlemem ancak bu kitaptan sonra; asla, asla dememeyi de öğrendim. Yıllar sonra tekrar tekrar okuyacağımı düşünüyorum. Konuyu anlatmama gerek yok zira fazlasıyla incelemelerde konudan bahsedilmiştir.
Reklam