Emeği ilk atalarımız zamanında sırtımıza yüklenen bir ceza olarak gördüklerinden sabrederlerdi.Çalışmayı sevmezlerdi,fırsat buldukları her zaman işten kaçarlardı.Bunu yapabilecekleri ve yapmaları gereken bir eylem olarak görürlerdi.
Kendilerini hiçbir zaman belli belirsiz fikri ya da manevi sorunlarla sıkıntıya sokmazlardı.Bu sayede her zaman sağlıkla ve neşeyle parıldar,bu sayede uzun yaşarlardı.Erkekler,kırk yaşındayken bile delikanlı gibi görünür,yaşlılar zor ve eziyet içinde bir ölümle burun buruna gelmezdi.Mümkün olduğu kadar uzun yaşarlar,dikkat çekmeden ölürler,bedenleri yavaşça sertleşirdi.Son nefeslerini fark ettirmeden verirlerdi.Atalarımızın sağlam insanlar olduklarının söylenmesi de işte bu yüzdendir.
Elbette daha sağlam olacaklardı.Eskiden çocuklara hayatın anlamını açıklamak ve onları anlaması bir hayli güç olan kasvetli hayata hazırlamak için acele etmezlerdi.Çocuklara,kafalarında soru bulutları oluşturacak kitaplarla işkence edilmezdi.Sorular,zihni ve kalbi kemirir,hayatı kısaltırdı çünkü.