İşsizdim. Vakitten bol bir şeyim yoktu. Günlerimi antikacılarda saçma sapan hikayeleri arayarak bulduğum fotoğrafın sahibinin peşine düşerek geçireceğime iş arasam çoktan bulmuştum. Ama istemiyordum. Sanıyorum iş bulmaktan da kaçıyordum. 30 yaşına gelmiş bir baltaya sap olamamıştım ve iş başvurularına bir sap olarak katılmak ağırımıma gidiyordu. Sokaklarda dolaşıyordum istiyordum ki iş beni bulsun. Yaptığımın yanlış olduğunun farkındaydım. Kendimle her gün defalarca yüzleşiyor ve defalarca kendime” sanane oğlum” diyordum. Bana değil de kime ne olacaksa…