Çünkü nefs daima kötülüğü emredendir. O kötülük çengeli akıl şahininin ayağına takılınca artık ne göz görür, ne vicdan sızlar, ne de yürekte acıma hissi kalır.
Seni kafamdan koparıp atamadım. Kafamdan ve gönlümden. Bazan bir utanç gibi içimdesin. Bazan bir zafer gibi. Ama hatıran hep buruk, hep yaralayıcı. Ağrı desem değil, sızı desem değil. Daha köklü, daha köksüz. Tek kafatasında oynayan facia birkaç perdede biter. Bu facianın seyircisi bile yok. Yahut faciayı komedi gibi seyreden garip bir seyircisi var. Bir yıl, on yıl. Cemil MeriçJurnal - Cilt 1