Hayatın bizlere verip verebileceği tek ödül , tek armağan sevgi dolu bir insandır ve biz böyle bir insanı ilk fırsatta katlederiz. Sonra da ömür boyu bu asla bağışlamayan günahın lanetini sırtımızda taşırız.
İnsan dünyaya sadece yemek, içmek, koynuna birini alıp yatmak için gelmiş olamazdı! Daha büyük ve insanca bir sebep lazımdı. Lakin tembelliğe alışmış olan kafası bunu bulamıyor, bulmak için uğraşmaya üşeniyor, yanlış ve bayağı olduğunu sezdiği şeyleri de kabul edemediği için selameti firarda buluyordu.
Hem bu keşmekeşi anlayıp hem de yaşamaya çalışmak her zamankinden daha zahmetli. Doğru yaşamak ve güzel insan olmak için hep fazladan bir çaba, dayanma gücün bitti sandığında hep biraz daha gayret.