Elif İpek SIKICI
@ELFABIYA
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Dostoyevski Rusya'ya dönebildiğinde 52 yaşındaydı ama binlerce yıllık acı çekmişti. O anda en sıkışık anında kaderi nihayet ona seslendi: Yeter! Yokluğunda kitapları onun için çalışmıştı. Turgenyev, Tolstoy gölgede kalmıştı. Rusya artık sadece ona bakmaktaydı. Bir Yazarın Günlüğü onu ulusunun mesihi haline getirmişti, son gücünü de toplayarak, sanatının doruğuna çıkarak ulusunun geleceğine vasiyetini bitirir: Karamazov Kardeşler'i. Artık kaderi yavaş yavaş ona anlamını açmaktadır. Sınavları başarıyla veren adama hayatının tohumundan sonsuz bir hasat elde edildiğini gösterecek en yüce mutluluk anını bahşedecektir. Puşkin'in 100. doğum günü vesilesiyle Rusya'nın en büyük yazarları bir konuşma yapmak için çağrılır. Batılı Turgenyev'in hayatı boyunca Dostoyevski'nin hakkı olan ünü gasp etmiş olan bu yazarın önceliği vardı ve konuşmasını yumuşak, dostane bir havada yaptı. Ertesi gün Dostoyevski söz aldı ve şeytani bir sarhoşluk içinde, taşlaşmış bir fosil gibi konuştu. Kısık ve alçak sesinden aniden bir gök gürültüsü gibi kopan esrikliğin alevleriyle Rus halkının birleşmesinin kutsal bir misyon olduğunu ilan etti. Dinleyenler heyecan içinde onun dizlerine kapandı. Heyecan ve çoşkunun önü alınamıyordu. Dostoyevski 10 Şubat 1881'de öldü. Rusya boydan boya ürperdi. Sessiz bir acı anı yaşandı. Sonra en uzak şehirlerden aynı anda üstelik aralarında anlaşmaksızın son görevlerini yerine getirmek üzere akın akın temsilci heyetleri gelmeye başladı. Cenaze taşınırken Dostoyevski'nin kutsal rüyası bir saatliğine gerçek oldu. Birleşmiş Rusya! Eserindeki kardeşçe duygularla Rusya'nın bütün sınıfları ve zümreleri binlerce insan tek vücut halde yürüdü. Genç prensler, ihtişamlı papazlar, işçiler, öğrenciler, subaylar, hizmetçiler ve dilenciler, bütün hepsi dalgalanan bir bayrak ve flama
Özellikle son zamanlarda özgürlükten söz edilmeye başlandı, nedir bu özgürlük dedikleri? Kölelikten kendi kendine kıymaktan başka bir şey değil! Çünkü şöyle söyleniyor: Senin de ihtiyaçların var elde et onları çünkü en varlıklı ünlü kişiler gibi senin de hakkındır bu. Çekinme fazlasına bile sahip olabilirsin.” Günümüzün öğretisi bu işte özgürlüğü bu sanıyorlar ihtiyaçları elde etmek hakkının sonucu ne olabilir?Zenginlerde yalnızlaşma ruhsal mahvolma yoksularda ise hırs cinayet. Çünkü bu hak verildi kendilerine ama ihtiyaçlarını giderecek olanaklar gösterilmedi uzaklıklar kısalıyor düşünceler bir yerden bir yere havadan iletiliyor diye insanlığın gün geçtikçe birlik olduğunu kardeşliğin kökleştiğini iddia ediyorlar. İnsanların bu tür birlik olmasına inanmayın özgürlüğü ihtiyaçlarının giderilmesi diye almakla kendi yaradılışlarını bozuyorlar çünkü birçok anlamsız budalaca tutkulara kapılıyor ahmakça alışkanlıklar ediniliyor, delice şeyler düşünüyorlar birbirlerinin kuyusunu kazarak, şehvet, gösteriş için yaşarlar yalnızca. Akşam yemekleri vermek gezintilere çıkmak, arabası, rütbesi, uşakları olmak bir ihtiyaç kabul ediliyor. Bu ihtiyaçlarını gideremeyenlerden kendini öldürenler bile var. Zengin olmayanlarda da görülüyor bu durum. Yoksul olanlardaysa çekememezlikle ihtiyaçların giderilmemesinin verdiği huzursuzluk şimdilik sarhoşlukla dizginleniyor. Sorarım size böyle bir insan özgür müdür?
“Aslına bakarsan kendim için üzülmüyorum. Benim için her şey bir. Dondurucu soğukta paltosuz yalın ayak da dolaşabilirim. Bunlara katlanırım, benim için önemli değil. Uysal, küçük bir insanımdır... Ama insanlar ne der? Düşmanlarım, dilleri kötülük saçan o canavarlar daireye paltosuz geldiğimi görünce neler söylemezler! İnsan paltoyu belki çizmeyi bile başkaları için giyer. Çizmeye gururumu ve adımı korumak için ihtiyacım var anacığım.”
