Elif Tuğçe Balaban
@ETB12
384 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şizofreninin Delirtici Hazzı!Alıntı
Uzun zaman üzerine harika bir kitap okumanın mutluluğu !
Vejetaryen Nobel Ödülüne layık görülmesi sebebiyle ilgimi çekmişti ancak elimde okunması gereken (sıradan dolayı) kitaplar olduğundan beklettiğim bir eserdi. Sayfa sayısı az olduğundan da bir haftasonuna denk getirdim. Ama 2025 yılı için (henüz başları da olsa) okuduğum en iyi eserdi.
Vejetaryen “Vejetaryan, Moğol Lekesi ve Alev Ağacı” başlıklı üç öyküden oluşuyor. İkinci öykü Moğol Lekesi’ne geçmeden hemen evvel Vejetaryan adlı öykünün tam zirve noktasında bitmesi ben de devamının olması isteğini oluştururken ‘Moğol Lekesi’nin aslında bağımsız gibi gözüken bir devam öyküsü olduğunu birkaç sayfa sonra anlamış oldum.
Okumamış ve bir inceleme okuyarak kitaba dair genel bir bilgiye sahip olmak isteyenler için çok da derinlere gitmek istemesem de bazı konulara değinmeden geçemeyeceğim.
Vejetaryan ile başlayan Yonğhe’nin hikayesi önceleri çok normal bir değişim gibi dururken (karakterimiz içine kapanık, sakin sessiz ve eşinin tabiriyle basit biri) sayfalar birbirini kovaladıkça bir şizofreniye doğru ilerlediğini çok sonraları farkediyoruz. Öyle ki nihayetinde anoreskiya ile mücadele eden (etmeyen) Yonğhe, önceleri sadece ve zinhar et yemeyen -basit- bir Vejetaryan. Ancak ara ara rüyalarından alıntı yapılarak sorunun basit bir beslenme değişikliği olmadığı okura fark ettiriliyor.
Moğol Lekesi adlı öykü de ise durum çok daha tuhaflaşıyor. Bir önceki öykü de adı geçen Yonghe’nin sanatçı eniştesi, Yonghe’nin hastalığının işine yarayacak bir fikir ile karşısına çıkıyor. Oysa eniştesinin içsel derdi; Yonghe’ye karşı hissettiği ve durduramadığı cinsel dürtüleri. Eniştenin cinsel arzularını rahatlattığı Yonğhe’nin ise Çiçek açtığı (!) bir gecenin sabahında Yonğhe’nin ablası eşi ve kardeşini aynı yatakta çırılçıplak ve tüm
Vejetaryen Nobel Ödülüne layık görülmesi sebebiyle ilgimi çekmişti ancak elimde okunması gereken (sıradan dolayı) kitaplar olduğundan beklettiğim bir eserdi. Sayfa sayısı az olduğundan da bir haftasonuna denk getirdim. Ama 2025 yılı için (henüz başları da olsa) okuduğum en iyi eserdi.
Vejetaryen “Vejetaryan, Moğol Lekesi ve Alev Ağacı” başlıklı üç öyküden oluşuyor. İkinci öykü Moğol Lekesi’ne geçmeden hemen evvel Vejetaryan adlı öykünün tam zirve noktasında bitmesi ben de devamının olması isteğini oluştururken ‘Moğol Lekesi’nin aslında bağımsız gibi gözüken bir devam öyküsü olduğunu birkaç sayfa sonra anlamış oldum.
Okumamış ve bir inceleme okuyarak kitaba dair genel bir bilgiye sahip olmak isteyenler için çok da derinlere gitmek istemesem de bazı konulara değinmeden geçemeyeceğim.
Vejetaryan ile başlayan Yonğhe’nin hikayesi önceleri çok normal bir değişim gibi dururken (karakterimiz içine kapanık, sakin sessiz ve eşinin tabiriyle basit biri) sayfalar birbirini kovaladıkça bir şizofreniye doğru ilerlediğini çok sonraları farkediyoruz. Öyle ki nihayetinde anoreskiya ile mücadele eden (etmeyen) Yonğhe, önceleri sadece ve zinhar et yemeyen -basit- bir Vejetaryan. Ancak ara ara rüyalarından alıntı yapılarak sorunun basit bir beslenme değişikliği olmadığı okura fark ettiriliyor.
Moğol Lekesi adlı öykü de ise durum çok daha tuhaflaşıyor. Bir önceki öykü de adı geçen Yonghe’nin sanatçı eniştesi, Yonghe’nin hastalığının işine yarayacak bir fikir ile karşısına çıkıyor. Oysa eniştesinin içsel derdi; Yonghe’ye karşı hissettiği ve durduramadığı cinsel dürtüleri. Eniştenin cinsel arzularını rahatlattığı Yonğhe’nin ise Çiçek açtığı (!) bir gecenin sabahında Yonğhe’nin ablası eşi ve kardeşini aynı yatakta çırılçıplak ve tüm
Kendini anlamaya irdelemeye parçalara ayırıp tekrardan bir bütün içinde yüzeye çıkmaya çalışan herkesin okuması gereken sözel bir psikoterapi niteliğinde “Aşkın Celladı ve Diğer Psikoterapi Öyküleri”!
Irvin D. Yalom ile galiba bir çok okur gibi ben de Nietzsche Ağladığında adlı kitabıyla tanışmıştım. Aklıma kazınan bu eser ile birlikte yazarın ne zaman bir eserini görsem hiç düşünmeden edinirim. Çünkü yaşayan cümleler ile benliğinize içgörü katma konusunda gerçekten kendisi bir usta. Yazım dili oldukça sadece ve akıcı olmakla birlikte karmaşık olan psikoterapi anılarını edebi marifetiyle basite indirgeyip her kesimden okuyucunun anlayabileceği bir hale sokuyor.
Aşkın Celladı ve Diğer Psikoterapi Öyküleri adlı kitabı farklı farklı birçok hastası ile birlikte geçirdiği tedavi süreçleri üzerinde dururken ücretsiz bir şekilde ciddi anlamda tedavi olanağı sunuyor. Danışanlarına karşı kendi öz fikirlerini de bizlerle paylaşırken kendi içindeki değişimleri de oldukla merak uyandırıcı.
Hiç düşünmeden okuyun meraklısına da tavsiye edin!
Irvin D. Yalom ile galiba bir çok okur gibi ben de Nietzsche Ağladığında adlı kitabıyla tanışmıştım. Aklıma kazınan bu eser ile birlikte yazarın ne zaman bir eserini görsem hiç düşünmeden edinirim. Çünkü yaşayan cümleler ile benliğinize içgörü katma konusunda gerçekten kendisi bir usta. Yazım dili oldukça sadece ve akıcı olmakla birlikte karmaşık olan psikoterapi anılarını edebi marifetiyle basite indirgeyip her kesimden okuyucunun anlayabileceği bir hale sokuyor.
Aşkın Celladı ve Diğer Psikoterapi Öyküleri adlı kitabı farklı farklı birçok hastası ile birlikte geçirdiği tedavi süreçleri üzerinde dururken ücretsiz bir şekilde ciddi anlamda tedavi olanağı sunuyor. Danışanlarına karşı kendi öz fikirlerini de bizlerle paylaşırken kendi içindeki değişimleri de oldukla merak uyandırıcı.
Hiç düşünmeden okuyun meraklısına da tavsiye edin!
