Yatağımın karşısında bir pencere var . Odanın duvarları bomboş . Nasıl yaşadım on yıl bu evde ? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden ? Kimsede uyarmadı beni . İşte sonunda anlamsız biri oldum . İşte sonum geldi . Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asamadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım .
Baharın bitmesini istemediğim , dünyanın en güzel manzarası olan gözlere kışı ben yaşattım .
