Sandalyenin altına düşen dosya kağıdını almak için eğilmisti. Harcadığı çaba yüzünden yaşlı bir adam gibi hırıldıyordu ve ben de onu rahatı yiyecekte bulmaya iten şey için kederlendim. On iki yaşındaki bir çocuğun eğilmek için bile zorlaniyor olması yanlıştı.
İnsanlar ne diye böyle yaparlar, bilmem ki ! İyiliğe karşı hep kötülük, hep kötülük. Sonra yaptıklarından utansalar, pişman olsalar bari ! O da yok... Hep kendilerini haklı görürler, rahatlarının bozulmasına dayanamazlar. Sanki çevrelerindeki insanlar onlara yaranmak zorundaymış gibi her şeyi onlardan beklerler.