Kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri,
Asıl bizim aramızda güzeldir hasret
Ve asıl biz biliriz kederi..
Kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri,
Nasıl da almış aklımı
Sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan..
Şimdi ben yalnızım..
Sevgi yoksul,
Öfke aptal,
Merhamet kimsesiz..
Şimdi hepimiz elimizde ölü bir dünya,
Koşa koşa bütün iyilikleri unutmaya çalışıyoruz..
Şükür cehalet bitti!
Kimse okumuyor, herkes yazıyor.
Kimse öğrenmiyor, herkes biliyor.
Kimse susmuyor, herkes konuşuyor.
Kimse sevmiyor, herkes arzu ediyor.
Tevazu bitti.
İncelik bitti.
Hatıra bitti.
Gönül bitti.
Şimdi dünya herkesten yapılmış bir gönül yorgunluğu.
Şimdi dünya soğuk.
İnsan büyüdükçe bir bir ayrılıyormuş sevdiklerinden..
Şimdi dünya eşiklerde bir salkım gözyaşı.
Kimse odalara sığmıyor..
Şimdi dünya başsız sonsuz bir alın çizgisi.
İçinde bütün kadınlardan bir anne..
Şimdi dünya evlerde bir ayrılık ayini..