Efdelya yurt
@Efdelyayurt
39 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Normal dediğimiz şey ne kadar normal ?
Orhan Kemal’in bu kitapta yaptığı şey aslında şu:
Sadece bir fikir ortaya atmıyor, o fikri et kemiğe büründürüp yaşatıyor. O yüzden “kurgu” gibi değil de “gerçekten böyle bir dünya varmış” hissi geçiyor.
Bir empati dünyası içinde buluyorsunuz kendinizi . Erkek düzeninin kadın olmuş versiyonunu görmek aşırı eğlenceli.
Dil her zaman olduğu gibi muazzam , çok rahat akıyor.
Cennet Çayırları, John Steinbeck’in farklı hayatları aynı mekânda buluşturduğu, klasik roman yapısından uzak bir eser. Kitap, birbirine gevşek bağlarla bağlı hikâyeler üzerinden bir kasabanın insanlarını anlatıyor. Bu yönüyle olay odaklı değil, tamamen karakter ve duygu odaklı bir metin.
Steinbeck’in anlatım dili oldukça sade ve akıcı. Özellikle doğa tasvirleri güçlü; Cennet Çayırları gerçekten “cennet” gibi hissettiriliyor. Ancak bu güzelliğin içinde yaşayan insanların hayatları aynı derecede huzurlu değil. Tam tersine, karakterlerin çoğu içsel çatışmalar, yalnızlık ve hayal kırıklıklarıyla mücadele ediyor.
Kitapta en dikkat çeken nokta, her karakterin farklı bir “başarısız mutluluk arayışı” içinde olması. Junius Maltby gibi toplumdan kopuk ama özgür görünen karakterler ile Hilda gibi psikolojik kırılmalar yaşayan karakterler, insan doğasının farklı yönlerini gösteriyor. Bu çeşitlilik kitaba derinlik katıyor.
Buna rağmen kitap herkese hitap etmeyebilir. Belirgin bir ana olayın olmaması ve hikâyelerin parçalı ilerlemesi zaman zaman kopukluk hissi yaratıyor. Okuyucu, karakterlere tam bağlanamadan yeni bir hikâyeye geçebiliyor. Bu da duygusal etkiyi bazı yerlerde zayıflatıyor.
Genel olarak Cennet Çayırları, insan doğasını gerçekçi ve yer yer rahatsız edici bir şekilde yansıtan, ancak temposu düşük ve dağınık yapısı nedeniyle herkeste aynı etkiyi bırakmayacak bir eser. Derinlik arayanlar için anlamlı, olay arayanlar için ise biraz zorlayıcı bir kitap.
İyi insanların olduğu ama iyiliğin yetmediği bir dünya
Cengiz Aytmatov’un sade ama sarsıcı anlatımıyla, dağ başında yalnız ve sevgisiz büyüyen küçük bir çocuğun, gerçek dünyanın sertliği karşısında hayal dünyasına tutunarak ayakta kalma çabasını anlatır; dedesinin anlattığı masallar ve özellikle geyik efsanesi onun için masumiyetin ve umudun simgesiyken, çevresindeki yetişkinlerin acımasızlığı ve bencilliği bu saf dünyayı yavaş yavaş yok eder ve sonunda çocuk, dayanamadığı gerçeklikten kaçıp hayallerine sığınarak aslında sessiz bir yok oluşa sürüklenir; roman, iyiliğin çoğu zaman güçsüz kaldığı bir dünyada masumiyetin nasıl kırıldığını gösterirken okuyucuya derin bir hüzün ve boşluk duygusu bırakır.