Arife kılıç
@Efiram
Toprak üstünde duruyorum,yıldızlar tapsınlar bana diye.
118 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kafa dağıtmalık, çerezlik bir kitap.1000Kitap
Ortalama bir kitap. Küçükken, ilk defa kitap okuduğum bir dönemde elime geçseydi belki bir halt bilmeyerek daha yüksek puan verebilirdim. Uyarlama kitapları sevmiyorum. Sindirella’ymış, Uyuyan Güzel’miş, Güzel ve Çirkin’miş… çok benlik şeyler değil ama yine de farklı bir tat olduğu için bir fırsat veriyorum.
Kitabın evrenine Külkedisi’nin modern versiyonu olarak bakmıyorum bile; çünkü bakarsam gülerim.
Elle’nin ve Darien’ın aşkının “A”sı bile bana geçmedi. Ben ilişkilerine dostluk çerçevesinden bakmayı tercih ediyorum. Kitabın sonuna kadar da öyle düşünerek bitirdim.
Yıldız alanını sevdim, özellikle arkasındaki nedenleri çok sevdim. Elle’nin neden bu diziye bu kadar bağımlı olduğunu, neden bu kadar sevip takip ettiğini çok iyi anlıyorum. Çünkü ailesinden kalan tek şey bu. Babasından ve annesinden geriye kalan tek şey bir dizi evreni.
Elle güzel, hoş bir karakterdi; sadece çok aptaldı. Üvey annesine karşı ses çıkaramamasını normal karşılıyorum, hatta bu kısmı gerçekten anlaşılır. O yüzden bu konu üzerinden aptal demiyorum. Elle’nin yanında Sage gibi bir karakter varken ve bu kişi senin gizli ortağınsa, neden aldığın biletleri, restore ettiğin kıyafetleri ona bırakmıyorsun?
Çıldırıyorum ya.
Zaten aynı yere gideceksiniz. Biletleri eve götürüp bir çerçevenin arkasına saklamak ne kadar aptalca… Kıyafetleri götürmek daha da aptalca. Hadi Sage’in annesi de bizim üvey anne gibi cadı olsa, “tamam” diyeceğim. Ama böyle yersiz kaosları gram sevmiyorum. Tiksiniyorum böyle yersiz, aptal aptal kaoslardan.
Neyse her şeye rağmen kötü bir kitap değildi. Sadece çok fazla eksiği vardı.
Reklam
Bu yazardan okuduğum ikinci kitap.
Seviyorum böyle psikolojik işleri. Kitaplarında hasta olan insanlara da yer vermesi çok hoş; bana da ayrı bir zevk veriyor. Aynı Sinan’da olduğu gibi, bir insanın hayatına ister küçük olsun ister büyük olsun dokunabilmek çok güzel bir şey.
Az buçuk durağan geçti. Ben çok takılmıyorum durağanlığa; sadece benim canımı sıkan şey “sevgili okuyucu, sevgili dostlarım” muhabbeti. Balkabağı ve Tarçın’da da aynısı oldu, bunda daha çok canımı sıktı. Zaten durağan, yavaş işleyen bir kitap ve Sinan her cümle sonuna “sevgili dostlarım” ekleyip kamu spotu söylüyor. Bu da bende kendimi parçalama isteği uyandırıyor çünkü bana göre kitaplarda geçen bu dördüncü duvarı yıkma işi samimiyeti uzaklaştırıyor.
Istırap vericiydi. Gerçekten benim için ıstırap vericiydi. Ne Elvin’e odaklanabiliyorum, ne aralarındaki çekime, ne de konuştukları konuya… Çünkü Sinan bir cümle söyleyip diğer satırda “sevgili dostlarım” deyip el sallıyor.
Her kitabında bu okuyucu muhabbeti varsa geçmiş olsun diyorum.
"İşte yine o lanet Mavi Tren," dedi Lenox. "Trenler çok insafsız olabiliyor, değil mi Mösyö Poirot? İnsanlar öldürülüyor, ölüyor ama onlar yollarına devam ediyorlar. Saçmaladığımın farkındayım ama sanırım siz ne dediğimi anlıyorsunuz."
