Belif
@ElfUcaroglu
27 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Artık o günleri düşünemiyorum. Hayatım bitmek bilmeyen, devam edip duran korkunç bir kabus gibi ve ben bir türlü uyanamıyorum. Yani asla, ne kadar beklersem bekleyeyim bir daha asla uyanamayacağım. İnsan bir yerden sonra en azından ölüp kurtulacağım diye düşünmeye başlıyor. Hatta bunu içten içe diliyor. Özür dilerim ama bazen gerçekten diliyorum bunu ve bitsin istiyorum sadece. Hiç bu hale geleceğimi düşünmemiştim.
Hayatı boyunca yapmak istediği tüm iyiliklerden men edildikten sonra iyi biri gibi hatta biraz bile iyi hissetmesi olanaksız artık. Yolculuğu sürdürebileceği bir rota kalmadı. İyiliği içinde kaldı, hapsoldu, iltihaplandı ve sonunda daha da tuhaf bir şeye dönüştü. Eh madem acı çekmek bu o zaman bırakın bana ait olan acıyı çekeyim. Benden geride kim kaldıysa bırakın acıma sahip çıksın.
Reklam