Elif Soykan
@Elif90
Kitap okumayı, seyahat etmeyi, sohbet etmeyi seven bir iletişimci.
Instagram: @__elifsoykan
Şu anda okuduğu kitaplar
Yüzü güneşe dönen hikayeler: Küçük Yuvarlak Taşlar
Melisa Kesmez’in Nohut Oda ve Bazen Bahar kitaplarını okumuştum önceden. İkisini de içerik olarak pek hatırlamıyorum ama bende ne gibi duygular oluşturduğunu anımsıyorum. Hem coşkulu hem durgun hem sade hem süslü hem dokunaklı hem de umut verici bir şeyler… Küçük Yuvarlak Taşlar da öyle oldu. Belki anlatılanlar zihnimde büyük bir yer kaplamayacak ama hissettirdiklerini unutamayacağım. Son zamanlarda aslı Türkçe olan okuduğum en iyi iç içe geçmiş hikayeler bütünü olabilir. Özellikle erkek karakterler umut verici göz parlatıcı cinsten. Buruk hikayelerinin yanı sıra güzel dostlukları, güzel evlatları, güzel sevilmişlikleri olan insanlar var hikayelerde. Bir yanı burukken bir yanı hep güneşe dönen hikayeler. En süslü cümleler bile metinlerle kaynaşıp gitmiş. Çok sevdim, derinlere daldım, üzerinde düşündüm. Yeni kitabı Çiçeklenmeler’i de en kısa zamanda okumayı planlıyorum.
Reklam
Hansen'in hazin ancak mutlu sayılabilecek sonuEdebiyat
Bjorn Hansen'e Dair Üçüncü ve Son Roman, serinin ilk kitabının ruhuna biraz daha yakın. İkinci kitapta duygularından arınmış ve genel olarak daha yalıtılmış bir karakter vardı karşımızda, burada ise duyguları olduğunun farkına varan ve klasik bir yaşam senaryosundan etkilenen bir Hansen var. Çelişkilerle dolu ve tezatlıklarıyla da barışık bir Hansen. Genel olarak akıcı dili, ilginç ve muzip konuları gerçekçi kılışıyla okunmaya değer bir üçleme.
Beni Asla BırakmaEdebiyat
Yazarın okuduğum dördüncü kitabıydı. Şu ana kadar okuduğum kitaplarının hepsinde benzer bir akış var. Sakin ve olağan ilerlerlerken sonlara doğru şahlanıyor. Vurucu ve ileriye dönük sarsıcı bir yanı var. Arka kapağında da yazdığı gibi, kitap, sanatın ve aşkın zamanı durdurması mümkün mü sorusuna cevap ararken bir yandan da bilimin ve teknolojinin ilerlemesiyle duygu ve akıl çatışmasının insanlığı sürükleyebileceği açmazlara değiniyor. Genel olarak çok yalın ve azami miktarda gözyaşı barındırmasına rağmen son derece dokunaklı bir distopya.
Sabırsızlığımızın olağanlığıEdebiyat
Fournier’in okuduğum en kısa ve en yoğun anlatımlı kitaplarından biriydi sanırım. Bir ‘Nereye Gidiyoruz Baba?’ ya da ‘Dul’ değil elbette ama günlük yaşamın sabırsızlığının olağanlığına bir armağan gibi. Yazarın önce okuyucuya sonra da, tabii, yayınevine vermek istediği bir armağan diyebiliriz.
Boş Dolaplar
Babamın yeri, Olay ve Bir Kadın’dan sonra okuduğum dördüncü kitabıydı yazarın. Yazarın otobiyografik karakteri Denise Lesur’ün çocukluğuna ve ilk gençlik yıllarına götürüyor okuyucuyu. Sade, akıcı ve gerçek. Şimdi sırada Seneler var, yazarın en önemli eseri olarak biliniyor. 
Boş Dolaplar
Boş DolaplarReklam