Elif Soykan
@Elif90
Kitap okumayı, seyahat etmeyi, sohbet etmeyi seven bir iletişimci.
Instagram: @__elifsoykan
Şu anda okuduğu kitaplar
Öncelikle akıllardaki soru işaretlerini gidermek amacıyla bu iletiyi bırakıyorum. #120611302
Hem okuma sıralaması hem de bizim izlediğimiz sıralamadan bahsediyor burada Murat.
Uzunca bir inceleme olacak ancak ben keyifle yazıyorum umarım siz de vakit ayırır okursunuz.
Vakıf'ın yazılış süreci ile ilgili kısaca bilgi vererek başlamak istiyorum ben.
1942 ile 1950 yılları arasında 8 hikâye şeklinde bir dergide yayınlanıyor eser önce. Asimov, eserin ana fikrinin Roma Imparatorluğu'nun Gerileyiş ve Çöküş tarihi kitabına dayandığından bahsediyor.
1951 yılında ise 8 hikâyeden 4'ü Vakıf adı ile basılıyor. (İlk öykü olan Psikotarihçiler'i, seriye giriş için 1950'de yazıyor Asimov. Toplam hikâye sayısı böylece 5 oluyor.)
Ardından geriye kalan 4 hikâye 1952'de "Vakıf Ve İmparatorluk" ile 1953'de "İkinci Vakıf" adları ile yayınlanıyor. İşte Vakıf Üçlemesi bu şekilde oluşuyor.
Zaman geçiyor ve seriye 1981'de "Vakıf'ın Sınırı" , 1986'da ise "Vakıf ve Dünya" ekleniyor. Bu iki kitap serinin devamı niteliğinde.
Vakıf'ın öncesinin anlatıldığı "Vakıf Kurulurken" ve "Vakıf İleri" ise en son yazılıyor Asimov tarafından.
Şimdi de her bölümün konusuna kısaca değinelim.
"Psikotarihçiler" ilk kısım, burada kısaca Vakıf'a giden yol hakkında bilgi sahibi oluyoruz.
Galaktik İmparatorluğun kuruluşundan yaklaşık 12000 yıl sonra, Gaal Dornick'in Trantor'a Hari Seldon tarafından davet edilişi nedeniyle yaptığı seyahat ile başlıyoruz okumaya. Seldon, Psikotarih ile ilgilenen bir matematikçi. Seldon'ın tahminlerine göre 300 yıl içinde Trantor yok olacak ve ikinci bir imparatorluk kurulmadan önce 30000 yıllık bir anarşi dönemi yaşanacak. Ancak Seldon, bu sürecin kısaltılabileceğini de öngören bir çalışma yapıyor. Bu çalışma sayesinde süreç 1000 yıla düşürülecek diyor Hari. Irkın sahip olduğu bilgi
Reklam
9/10
2016 7. kitabı
Hayatımın her döneminde okuyabilecağim kitaplar arasındadır 1984. Diktatörlüğü ve iktidarın kendi çıkarları için yapabileceklerini en iyi anlatan kitaptır sanırım. George Orwell, bu kitabında ütopik bir dünya kurmuş gibi görünsede bana göre büyük öngörü sahibiymiş. Okurken sürekli olarak bu dönemle kıyasladım kitabı.
Okyanusya, Avrasya ve Doğu Asya yaşanan savaşlar sonucu üçe bölünmüş ülkelerdir. Ülkenin dört bir yanında posterleri olan, despot lider Big Brother' in yönettiği Okyanusya, yasaklar ve korkularla sindirilmiştir. Her evde bulunması zorunlu olan tele ekran ( bir çeşit televizyon) ile özel hayat ortadan kaldırılmıştır. Bu tele ekranlar sayesinde parti propaganda yapıyor, isyankarlara karşı nefret aşılıyor insanlara. Aynı zamanda bu ekranlar sayesinde insanların yaptığı her şey görülüp, dinleniyor. Bangır bangır eşitlikten bahseden yöneticiler ve halk arasındaki yaşam kalitesi uçurumlar kadar. Ama yozlaştırılıp, uyutulan halk bunun bilincinde dahi değil. Sistemin ( partinin) insandan önemli olduğu bir dönem yaşanıyor. Sorgulamak, düşünmek, aşık olmak, yakın arkadaşlık kurmak...sistemin istemediği ve sisteme zarar verecek her türlü duygu ve düşünce yasak. Bu duygu ve düşüncelerin yasak olduğu Okyanusya' da aksi bir durum olursa Düşünce Polisi tarafından yakalanıp, idamla ya da işkenceyle cezalandırılıyor insanlar. Sevginin olmadığı kendi anne, babasını Düşünce Polisine şikayet eden çocukların ülkesi haline gelmiştir Okyanusya. İşte insanların robotlaştırıldığı bu ruhsuz ve totaliter rejime karşı olan Winston Smith' in aşkını ve isyanını anlatan olağanüstü bir kitap.
Tam yaşamaya başladığım bu andan itibaren beni öldü saysınlar...
Bir kere kendini duygularına kaptır, bir anlığına şuurunu susturup, düşünmeden, esas aramadan hakaret et, nefret et, birini sev, daha doğrusu boş durmamak için bir şeyler yap bakalım. En geç öbür gün bu bilinçli kandırmaca yüzünden kendi kendini küçümsemeye başlarsın.
Yalnızca kendini ifade etme gücünü kaybetmekle kalmayıp en başından beri ne söylemek istediğini bile unutmuş olması tuhaf şeydi...
