Elif KAYIŞ
@ElifKayish
Bir çocuk olarak, aileye ait olma ve kabul edilme yönündeki bağımlılığı ve arzusu ile ebeveynlerinin, kardeşlerinin ya da diğer akrabaların, eleştiri, sitem ve şiddetinden kendisini ayıramaz. Her
şeyi özümser. Sonuçta da ona zarar veren insanlar, paradoksal olarak onun bir parçası haline gelir. Bu da, artık varolmasalar bile ardındaki insanların aşağılamalarının, kötülemelerinin ve saçma suçlamalarının çocuğun ruhunda hala durmasını açıklamaktadır. Ona en çok zarar veren insanlar tarafından fark edilme ve sevilme ihtiyacı içindeki bağımlı bir çocuk, ruhunda kendini işkencecilerinden ayırmasını sağlayacak bir direnme aracı bulamaz.
Sayfa 99
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Her yeni travma, kişiyi daha fazla parçaya ayırır. Ne kadar çok travma yaşanmışsa, ruhta o kadar çok parça oluşur ve kişilik yapısı da o kadar karmaşık olur - ve parçalar arasında daha büyük çatışmalar gelişir.
Sayfa 56
Eğer bir çocuk (ebeveyninden) bir şey almak için savaşmak zorunda kalırsa ya da hayatta kalmak için başkalarını zorlamak zorundaysa, kısa bir süre sonra bu çatışmaların sonucunda masumiyetini kaybedecektir.
Sayfa 31
Çünkü yeryüzünde hiçbir şey kuytulardaki bir çocuğun fark edilmeyen sevgisiyle karşılaştırılamaz; çünkü bu sevgi, yetişkin bir kadının tutkulu ve bilinçaltında hep talep eden aşkının hiçbir zaman olamayacağı kadar umarsız, kendisini karşısındakine hizmet etmeye adayan, boyun eğen, hep pusuda yatan ve tutkuyla yoğrulmuş bir sevgidir.
Sayfa 12
