Geceleri yatağa uzanır ama
uyuyamazdım. Nefret edecek bir sürü şey gelirdi aklıma,
ama sonunda yine kendimden nefret ederdim. Geceleri çok
düşünmekten gündüzleri başım ağrırdı.
Bunlarla, senin dediğin gibi aile olma ruhunu yitirmekle kalmadım, aksine içimde aileye yönelik bir ruh
vardı halâ, ama genelde ölümsüzdü ve senden (tabii ki bu his bitmeyecek) içsel kopuşla ilgiliydi. Aile dışında kalan
insanlarla ilişkilerim senin etkin yüzünden muhtemelen
daha çok zarar gördü. Eğer sevgi ve sadakat duygulariyla başka insanlar için daha çok şeyler yaptığıma, soğukluğum ve hainliğim yüzünden senin ve ailem için hiçbir
Şey yapmadığıma inanıyorsan büyük bir yanılgı içinde olursun. Onuncu kez yineliyorum:Muhtemelen zaten
yabani ve korkak bir insan olacaktım, ancak gerçekte
geldiğim yerle orası arasında halâ uzun ve karanlık bir yol var.