Elif
@Elifcelk
Reklam
Ben de kendimi bir kuyunun çamurlu duvarlarının nemli karanlığında büyüyen bir bitki gibi hissetmeye başladım.
Güvertede, ellerini göğsünde kavuşturmuş, yüzünde bir gülümseme, gözlerinde yaşlar, sessizce kıyılara dalıp gidiyor, bu sırada beni de unutuyordu.
Ondan önce bir karanlığa gömülmüş, uyuyor gibiydim; ama o gelip beni uyandırdı, kaldırıp ışığa götürdü, çevremdeki her şeyi, bitmez tükenmez iplerle renk renk bir dantel gibi işledi; bana en yakın, kendisini en iyi anladığım, benim için en değerli insan o oldu, onun dünyaya duyduğu karşılıksız sevgi, zorluklarla dolu hayata karşı içimi güçle doldurarak beni zenginleştirdi.
Reklam