Öyle çabuk geçiyor ki günler.Hele sen de bir bak hayatına.Daha dün doğmuşuz sanki.Yeni okula başlamışız, Yeni sevmişiz.Öyle çabuk geçiyor ki günler.Hele sen de bir bak hayatına
Yarın bitecek sanki her şey.Yarın ölecek gibiyiz.Daha doymamışız yaşamasına.Günlerimiz dün bir, bu gün iki.Sakın bir şey bırakma yarına.Yarın yok ki....
Yaşamı boyunca pek çok kez fark etmişti Veronika, tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyorlarmış gibi söz ederlerdi, ama işin gerçeği, başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı; çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanıyorlardı...