Emrah Şengün
@EmrahSengun
Yaşar Kemal’in ütopik sayılabilecek bir eseri de diyebiliriz. Aslında romanın kahramanları filler, karıncalar ve hüdhüd kuşu olsa da bu kahramanların temsil ettiği gerçek dünyadaki yansımaları ise şöyledir: Filler zorbaları, karıncalar mazlumları hüdhüd kuşları ise bir nevi zorbalara yalakalık ve kulluk yapanları andırmaktadır.
Hüdhüd kuşu filler sultanına bir gün gelip yeryüzündeki en çalışkan hayvanlar olan karıncaları ispiyonlayarak onları kullanmayı ve sömürmeyi söylemiştir. Ve tabii hikâye de böylece başlar.
Yazar tabii bu romanda gerçek dünyaya birçok atıflarda bulunur. Karıncalar fillerin ilk saldırılarından sonra hemen bir ümitsizliğe kapılırlar. Fillere daha sonra köle olmayı kabul ederler ve fillerin her istediklerini yaparlar ama içlerinden bir tanesi buna karşı çıkar. Bu Kırmızı Sakallı Topal Karınca’dır. Fakat her ne kadar karşı çıkmaya çalışsa da bu karınca içlerinde hainlerin (sarıca karıncalar) olduğunu bilir.
Filler her ne kadar diktatörlük yapsalar da filler sultanı da eni sonu devrileceğini bildiğinden iktidarda kalmak için karıncaların dillerini unutturmaya, onlara da aslında çok çalışırlarsa bir gün birer fil olacakları yalanını atmaya ve türlü türlü benliklerini unutturarak aslında karıncaların karınca olmadıklarını kabul ettirmeye çalışmıştır.
Bazen karıncaları tembelliğe alıştırarak (tüketici toplum) bir kuru ekmeğe muhtaç ettirerek emri altına almıştır. Bazen de ölümle tehdit ederek haddinden fazla çalıştırmıştır ama yine de bu çalışmaların ürünlerine el koymuştur tabiiki de :)
Ve gaddar filler sultanı karıncaların elinden sevgilerini almıştır. Çünkü sultan sevginin olduğu yerde bireyciliğin olmadığını, kenetlenmenin olduğunu ve bundan hareketle birlikte ortak akılcı hareketin çok küçük bir topluluk olan karıncaların bile birlik olduklarında
Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal KarıncaYaşar Kemal · Yapı Kredi Yayınları · 202515,7bin okunma
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
”Bazı insanların sadece normal olmak için ne kadar çaba sarf ettiğini kimse fark etmiyor”
Albert Camus'nun müthiş bir eseri . Üslup ve içerik olarak okunması gereken harikulade bir kitap.
Son Osmanlı EşkıyasıEdebiyat
Çakırcalı Efe Osmanlı Devletinin son zamanlarında ortaya çıkmış olan; eşkıya, halk kahramanı, mazlumların koruyucusu, kimine göre bir katil, hatta Robin Hood'un doğu versiyonu olarak bir cümle içerisinde birden fazla sıfata sahip gerçek bir karakterdir.
Tabii bir de bu bir nevi biyografiyi Yaşar Kemal'in eşsiz kaleminden ve üslubundan okumak okuyucuya ayrı bir zevk vermektedir.
Okunması gerçekten haz veren bu eserden güzel bir parçayı aşağıya yazıyorum.
"Bu mapusane neydi? Aslan yatağı derlerdi, tilki yatağı bile değildi. Dışarda gözlerini kırpmadan adam boğazlamış kanlı katiller, köy basmış, yıllarca hükümete meydan okumuş eşkıyalar bile Deli Yörüğün karşısında susta duruyorlar, onun hizmetini görüyorlar, eline su döküyorlar, ibriğini apteshaneye taşıyorlardı. Bu nasıl işti ?"
HırsEdebiyat
"Herkesin içinde fıtrattan gelen bir ben fikri vardır; kimisinde nefis, kimisinde iman ile şekillenir. Nefisle benlik duygusu bir araya gelince yönetme şehveti doğar. Yönetme şehveti bütün şehvetlerden ötedir. Bir bebekten bir krala kadar herkeste görülen yönetmek içgüdüsü iyi kullanılırsa nimet olur ama nefis araya girer de kötü harcanırsa hüsran yaratır. Bu duygu herkesin içinde vardır. Bu yüzden kimisi ailesini, kimisi çevresini, kimisi muhitini, kimisi de devletini yönetmek için çırpınır, çaba harcar. Bir kez bu şehvete yakalananlar zamanla kendilerini vazgeçilmez hissedip yönetmek uğruna her türlü yolu mübah göreceklerdir. "
Molla Lütfi'nin hayatını anlatan bu kitap insanoğlunun hırsına yenik düşmesini acı ama edebi bir üslupla bizlere aktarmıştır .
Okunması gereken güzel bir biyografi kitabı da denilebilir .
"Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar." demiş Stefan Zweig .
Evet gerçekten de insanoğlu yaşadığı hayatta ne için yaşadığını ve yaşam amacını bulduğu zaman yaşamaktan zevk alıyor aksi taktirde zaten ister istemez boşluğa düşüyor.
