Bay E
@Emresrfl
Bunalıyoruz çocuk, bunalıyoruz
Biçim veremediğimiz şeylerin
Biçimini alıyoruz.
Şu anda okuduğu kitap
Bu yüzden, anlam dediğimiz şeyin bir anlamda geçmişin ta kendisi olduğunu bir an için unutup, bütün zamanlara yayılan bu uçsuz bucaksız sınırsızlığa, nice anlam varsa hepsinin buluştuğu ve hepsinin aynı anda ve hep birlikte insana bir tür anlamsızlık gibi göründüğü göz kamaştırıcı bir sonsuzluktu, desem herhalde daha doğru olur.
Ama, tam da bunu istediğim ve içimden kelime kelime geçirdiğim anda, bir de bakıyordum ki sokağın sonuna gelmişim ve önümde bambaşka bir sokak duruyor. Zamanın daha hızlı aktığı, bambaşka bir sokak… Yürüyordum ister istemez. Zaten yürümeyip diretsem bile, zamanın hızlılığı benim elimden eteğimden tutup kendi içerisinde savrulup duran insanların, otomobillerin, eşyaların, seslerin ve ışıkların karmaşasına doğru çekiyordu.
Bir serap görüyorsun sen. Evet, daha önce de dediğim gibi, oldukça tatlı, hoş ve bol parıltılı bir serap görüyorsun… Ya da, kendi masalının içinde yaşıyorsun. Alaaddin’in sesi sandığın ses de, hiç kuşkusuz başka bir şeylerin sesi. Belki de, başka bir şeylerin sessizliği… Kurbağa sürüsü gibi vırak vırak ötüşüp yeri göğü yıkan birtakım arzuların sesi, sözgelimi; gece gündüz konuşup insanın kafasını şişiren eşyaların, yaralı bir kurt gibi hiç durmaksızın uluyan özlemlerin, insan suretine girip sokaklarda sersefil sürünen acıların, uzaklıkların, bir aradalıkların, ayrılıkların, ya da sessizliklerin sesi… Belki de, bizim henüz fark edemediğimiz, başka başka şeylerin…
Anlaşılan, insanoğlunun, kendi yarattığı şeyi bile elinde tutamayacak kadar zayıf ve çaresiz bir yaratık olduğunu bilmiyormuşum daha.
ben olmayanım yeryüzü defterinde
burası benim değil bu dağ bu ırmak bu ağaç
ne ruhuma kayıtlı bir gök ne gövdemde bir lale
varlığın kenarında dolaşan eksik bir kimseyim
belirsiz bir ad ya da bir taşın dibi
başlangıcın karnına doğru belki bir leylak
biraz ötede beni susan bir kızılgerdan
kendimin şurasındayım kuşkunun atıyla
gülü denedim yaprağın bilgisini kavrayarak
dilime düşen zamanın kumaşıyla
yağmurun üslubuna varmak diledim
olmadı, kederiyle gezinen bir toz kadar değildim
varamadım kuşların ağzındaki buğdayın sabrına
gittim ölçüsünü aldım boşluğun suya uzandım
sebep ettim bir daha dönmemek üzere dünyaya
avucumda tuttuğum bu makas
gölgemi kesmek için
