"...Yüzünün en güzel yeri, bir parça mahzun bakan siyah gözleriydi. En neşeli günlerimizde bile o keder kaybolmazdı gözlerinde. Sanki ayrılığın, ölümün, kötülüğün bir yerlere saklanmış, bizi izlediğini, fırsat bulur bulmaz yaşamımızın üzerine çökeceğini hissedermiş gibi bakan kederli, siyah gölgeli gözler..."
“Biliyorsun, çocukken hiçbir olayın farkında olmuyoruz. Belki de bu yüzden, yani kötü olanları tam olarak kavrayamadığımız için çocukluğumuzu güzel bir dönem olarak hatırlıyoruz. Çocukluğumuza özlem duyuyoruz.”