Er Alp
@Eralper
Dest-bûsı ârzûsıyla ger ölsem dostlar
Kûze eylen toprağum sunun anunla yâra su
her öptüğüm yerde tenin
ölümüydü matemin
dudakların kibese,
kiraz ağaçlarında asılırken
dalından öptüm seni
bir mahcup elma yanağın
al’ından öptüm seni
sarıldın sarmaşıktın
kolundan öptüm seni
uzandın sere serpe
balından öptüm seni
bana her dönüşünde
yolundan öptüm seni
titreyince sözlerin
dilinden öptüm seni
her sokakta sen vardın
ilinden öptüm seni
atlasımdın, çevirdim
belinden öptüm seni
yağmur oldun biriktin
selinden öptüm seni
ağlama, sonsuzluğun kapısıdır bu taşlar
ağlama ki, onlarda feryât etmeye başlar
neden toprak olduktan sonra geldin yanıma
bir ömür nerde idin od düşerken canıma
mâdem acı çekmemi istemiyordun gülüm
neden yandığım halde, acı çekiyor külüm
eyvah, sende solmuşsun istilâ kıskacında
sonbahar rüzgarları sevişiyor saçında
gözlerinde, kırılgan tebessümü akşamın
nerde, esirgediğin o mağrur ihtişamın
dünya mı sarsılıyor, yoksa titriyor musun
ben sana tiryakiyim hâlâ, biliyor musun...