İnsanın sevgiyle ve sevgi içinde kurtuluşu. Dünyada hiçbir şeyi kalmayan bir insanın, kısa bir an için de olsa, sevdiği insana ilişkin düşüncelerle ne kadar mutlu olabileceğini anladım. Tam bir yalnızlık konumunda, insan kendini olumlu eylemle dile getiremediği, çektiği acılara doğru bir tavırla -onurlu bir tavırla- katlanmaktan başka yapacak hiçbir şeyi olmadığı zaman, sevdiği insana ilişkin içinde taşıdığı imgeye sevgiyle yoğunlaşarak doyuma ulaşabiliyordu.
Köpeklere hamur topağı vermekten daha kötü bir alışkanlık düşünemiyorum. Masada oturan ve ellerini bin bir pisliğe dokundurmuş olan bir muhterem, bir bakarsın ıslattığı bir ekmek parçasını iki avcu arasında yuvarlayıp topak yapmış, ağzına sokuşturmak için seni çağırıyor. Gidip yemesen nezaketsizlik olur, yesen, tiksineceksin... yine de tiksine tiksine yersin.