Erkan Çelik
@Erkan_01
İnsanın acısını hafifleten şey, insanın hiçbir zaman kendi ölümüne inanmamasıdır, derler. Yalan yalan ... Herkes ölümüne inanır.
En aptallar bile. Ölümüne inanmayan bu kadar sevmez dünyayı. Bu kadar bağlanmaz ona.
Sayfa 73
hayat insanIar dogduğunda başlamaz, oyle olsa her gün kazanılmış bir gün olurdu, hayat çok daha sonra ve genellikle de çok geç başlar, başIar başlamaz biten hayatlardansa hiç bahsetmeyelim, ki bir şairi şunu söylemeye itmişlerdir, Ah, olma ihtimali olanların tarihini kim yazacak.
Sayfa 16
Yürüyüşe çıkmak için iyi bir zamandı, bu kaynayan, tatsız duygusallıktan uzaklaşmak ve söylenen bütün sözler üzerine düşünüp bir sağanak halinde iletilen ve alınanların kaçınılmaz etkisini hissetmek için. Kelimeler böyledir. Yığın halinde içerilse bile kendilerini belleğin sonsuz köşelerine yerleştirirler ve sonra kostümlerini kuşanıp birerli, ikişerli, üçerli halde geri dönerler, her küçük küme kalbi zehirle tekrar tekrar kemirmek için öne çıkar.
Sayfa 211
Bir kişinin ölümünün unutturacağı şeyleri düşündüm. Sanki doğruymuş gibi umutsuzlukla kendimi bu düşünceye bırakmıştım. Fakat hayır . Kesinlikle doğru değil.
Ölüm pek az şeyi hiçliğe götürür , pek az şeyi. Kendimi sabırla, anıları canlandırmaya verdim. İşlenmiş kabahatler , gizli serüvenler , ufak tefek yüz kızartıcı şeyler vb. Bunların her biri için şunu soruyorum: Yani şu, benimle birlikte yok olacak mı? Sahiden benden başka hiçbir yerde izi kalmayacak mı bunun? Bir saat boyunca kafamı patlattım durdum.
Geçmişimde özel bir şeyin, benim dışımda kalmayacak bir eylemin, yalnız benim bilincimde kalacağına emin olmak için. Azıcık bir uzantı, azıcık bir maddi ve manevi bir sonuç, hiçbir düşünce tohumu benden sonra bir başkasının belleğinde canlanmayacak. Fakat anılarımdan her biri için olası bir tanık bulabilmek ya da bu olayları bilen ya da keşfeden biri - belki öyle biri ki, benden sonra da yaşayacak ve günün birinde bir derinden anımsama ile ...
Sayfa 445
