Esin Erd.
@Esinetto
Milyarlarca kum tanesinden biri olduğumun farkındayım.
Etrafımda olan biteni merak etmekten vazgeçemiyorum.
“İyi” ve “sağlıklı” kalmaya, üretmeye, ve “optimum”u bulmaya çabalıyorum.
Şu anda okuduğu kitaplar
Doktor çağırmak âdetti. Hastalar iyileşsin iyileşmesin doktor çağırılmalıydı.
Ne hayat ne ölüm adını verdiğimiz kardeşi, doktorsuz olurdu.
Hele ölüm… yaşadığımız dünyada başında doktor olmadan ölmek adeta ayıptı.
Bu ancak muharebe meydanlarında, insanlar toptan, binlerce, on binlerce öldükleri zaman olabilirdi.
Çünkü ölüm aslında pahalı bir şeydi.
Fakat bazen ucuzlar herkesin olurdu.
O zaman ne doktora, ne eczacıya, ne ilaca, ne de herhangi bir şefkate ihtiyaç olmadan insanlar birbirlerine sokularak, birbirlerini kucaklayarak, birbirlerinin içine geçerek, birbirlerinin en hususî taraflarını paylaşarak ölürlerdi.
Fakat evinde, yatağında, kendine mahsus ölümle ölmek, bu muayyen kaideleri olan bir şeydi.
Hafız, papaz, doktor, Kur’an sesi, eczacı havanı, gözyaşı, takdis edilmiş su, çan sesi…. Ancak bunlarla ölüm tamamlanabilirdi.
Bu insan kafasının tabiatın nizamına eklediği bir şeydi.
İnsanlar arasında bu iş böyle olurdu.
Vâkıa tabiat bundan habersizdi.
Bu ilâvenin varlığını bile bilmezdi.
Tabiatın ölümü başka idi.
O kozmik zamanı kendi içinde duymak, onun dağıtıcı pervanesi uzviyetinde ve ruhunda döndükçe, evvelâ hatıralarî ve hafızayı, sonra duyumları ve duyuları perde perde kaybetmek,
sonsuz boşlukta bu pervanenin hızına göre birbirinden uzaklaşan bir yığın zerreye dağılmak, işte tabiattaki ölüm.
Reklam
- Bazen o fena şey tek çare olur. Kangreni ameliyat durdurur. Cilt kanserini bıçakla kazırsın.
Hülasa ameliyat fena şeydir ama, bazen tek çare olur.
Sonra yeni bir ahlakın kurulması o kadar güç ve zaman isteyen bir şey ki.
Biz zannediyoruz ki, o güneş doğar gibi birden gelir.
Hayır, ıstırapların ve tecrübelerin arasından, onların terbiyesiyle gelir.
Fikirler aramızda daima mevcut. Kıymet hükümleri tenimize geçmiş; o kdar bizimle beraber, bizimle yaşıyorlar.
Fakat hiçbir işe yaramıyorlar.
Çünkü kafanın bulduğunu hayat bir türlü benimsemiyor.
Srefan Zweig bu kitabı ile bizleri 20.YY Avrupa’sına derin bir yolculuğa çıkartıyor.
Sosyal ve ekonomik durum, savaş öncesi ve sonrasındaki konjonktür Zweig farkıyla keyifle okunacak şekilde özenle betimlenmiş.
Kitabı okuduktan sonra Avrupa’ya olan bakışım netleşti, 1920’lerde 1930’larda nasıl bir hava varmış yaşamış gibi oldum.
Avrupa’ya ve tarihe ilgi duyanlara tavsiye edebileceğim, güzel bir film tadında okunacak bir kitap.
Reklam