Melody’e duyduğum sempatinin yanında, insanların ( yalnızca küçük çocukların değil 7’den 70’e herkesin ) acımasızlıklarını ve önyargılarını görmezden gelemediğim bir hikayeydi. Yer yer Melody için sevinsem de yapılan her haksızlıkta bunların dünyanın her yerinde fazlasıyla yaşandığı düşüncesi peşimi bırakmadı. Hem olmayacak gibi görünen şeylerin mümkün oluşunu, hem de acımasız insanlar kalabalığında incinmeden ve incitmeden yaşamamız gerektiğini bizlere yeniden hatırlatan etkileyici bir kitap. Akıcı anlatımı ve sade hikayesiyle İçimdeki Müzik’i tek nefeste okuyabilirsiniz.
Kadınların bu hayattaki yerini, savaşını, iç dünyasındaki git-gelleri ve duygusallığı, diğer'lerine karşı savunmasızlık ve kırılganlığının yanında güçlü duruşunu; çok sade ve gündelik bir dille, sanki bu hayatların hepsini yaşamış gibi güçlü bir gözlemle yazıya dökmüş Erendiz Atasü. Tavsiyemdir :)
Bir solukta okuduğum, iki ayrı insanın yaşamını iki farklı sayfada ele alan; aşkı, yalnızlığı, sevmeyi ve sevilmemeyi, insanın arayışını ve kendini hiçbir yerde bulamayışını, hiçbir yere ait olamayışını anlatan iki kişilik bir monolog gibiydi...
-Oturup tek bir solukta okunabilecek bir kitap.
Zaman zaman kendimizi odanın bir köşesine atıp boş boş duvarı izleriz veya aklımızdan geçen binlerce düşünceyle birlikte yürür, koşar, müzik dinler, nefes alır, yaşarız. Bu kitabı okurken hayatınızı bir köşeye çekip konuşmaya başlayacaksınız.. Umarım bu yolculuktan en az benim kadar keyif alırsınız.
Bir yas ancak bu kadar güzel tutulabilir, bir acı ancak bu kadar güzel paylaşılabilirdi kelimelerle. Her sayfada biraz daha toprak attım sanki üstüme. Fakat daha kapanmadan yaralarım, bitti sayfalar..
"Yaşamak bir can sıkıntısı mıdır Ömür Hanım"