Kimse görmeyecekti gözlerim içinde sönen son ışığı. Unutulacaktı çilli Tatar kızları. Unutulacaktı badem ağacına asılı bebekler.
Reklam
Düşündüm: "Gökte herkesin bir yıldızı olduğu doğruysa, benimki çok uzakta, karanlık ve pek önemsiz bir şey olmalıdır. Belki de benim hiç yıldızım yok!"
Bu hayat bir soğuk bölgede ve sonsuz bir karanlıkta geçti âdeta, öyle ki bağrımda hep aynı alev vardı ve o beni bir mum gibi eritti.
Fakat şimdi aynaya baktım, tanıdım kendimi: Hayır o eski "ben" ölmüştür, çürümüş dağılmıştır...
"Şehir gibi bakıyorsun bana," diyor. "Beni tehdit mi ediyorsun, çok mu seviyorsun, anlaşılmıyor."
