Kitap hikaye/roman şeklinde değil ana karakterin ne kadar yalnız olduğundan bahsediyor. Artık muhatap olduğu kimse kalmamış, yalnızlıktan sıkılmış ama yalnızlığa alıştığı için kalabalık ortamlardan da sıkılmış bir adam... Kitapta ki en sevdiğim kısmı paylaşmak istiyorum;
"Canım kahve istiyor, üstünde şekersiz espresso yazan düğmeye basıyorum, makineye bozuk para atıyorum, kahvenin küçük karton bardağa akışını izliyorum, kahvemi içiyorum, gitmeden önce Bayan Kahve Makinesi'ne teşekkür ediyor, hoşça kalın diyorum.
Para çekiyorum, evet tutar doğru diyorum, bankamatiğe iyi günler diliyorum, o benim için hiçbir şey dilemiyor.
Benzincideki otomatik pompadan benzin alıyorum, üstünde süper yazan düğmeye basıyorum. Kartla ödüyorum. Bahşiş bırakmıyorum.
Her yer ve her şey kapalı; kapılar, panjurlar, suratlar hep kapalı."
Kitabı çok beğendim. Herkese tavsiye ederim