Esra
@Esrayazici
Bazı şeyleri hiçbir zaman tam olarak anlayamayacağım.
~Oğuz Atay
63 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Bu kadar abartılmasının sebebini bir türlü anlamlandıramadığım bir kitap oldu.
Kolay ve akıcı bir dili olmasına karşın anlatılanlar beni hiç etkilemedi. Biraz basit geldi diyebilirim. Belki bunda Paulo Coelho’nun Veronika Ölmek İstiyor ve Casus kitaplarından sonra Simyacı’yı okumamın ve ister istemez bir beklentiye girmemin de bir etkisi vardır. Bundan dört beş sene önce okumuş olsaydım benim için daha anlamlı ve etkileyici olabilirdi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hisleri aktarmakta bu kadar usta olan bir yazarla neden böyle geç tanıştığımı düşünüyorum. Kitabı okurken içimden atamadığım tek bir şey vardı, geçmişe duyulan o özlem hissi.
Ve tam hayatın geçiciliğinin, hayatın bu kadar akışkan olmasının bende yarattığı hisleri düşünürken bu satırlarla karşılaşmak kitapla olan bağımı güçlendirdi.
“Başlayan ve biten şeyler Çetin, ölümlü olduğumu hissettiriyor bana, ölecekmiş gibi oluyorum.”
Dostluk, çaresizlik, aşk, geçmiş, özlem… Sanki bu aralar böyle bir dünyayı okumaya ihtiyacım varmış, iyi geldi.
Haruki Murakami’nin yazdığı ilk kitap olan “Rüzgarın Şarkısını Dinle”de sayfalar arasındaki kopukluk ve herhangi bir olay örgüsünün olmaması beni biraz rahatsız etti. Acemiliğinin bu kadar belli olmasına karşın bende herhangi bir tıkanma yaratmadı, kitap resmen su gibi akıp gitti.
Eğer Haruki Murakami’den okuduğunuz ilk kitapsa ve bu kadar adından söz ettiren yazardan bu kitapla beklentinizi karşılayamadıysanız kesinlikle bir şans daha vermenizi öneririm. (Sputnik Sevgilim)
Not: Murakami yirmili yaşlarının sonunda yazdığı bu ilk kitabının çevrilmesine yıllar sonra izin vermiş.
Anlatımıyla, anlattıklarıyla ve zekasıyla kendisine hayran bıraktıran yazarın okuduğum ikinci kitabı “Gizliajans”.
Sürükleyici bir kitaba başlamak gibi bir niyetiniz varsa hiç düşünmeden “Gizliajans” ya da “Kan ve Gül” kitaplarını tercih edebilirsiniz.
Absürt, fantastik ve mizah üçlüsüyle kitabı özetlesem yanlış olmaz diye düşünüyorum. Ayrıca mizah demişken, yer yer kahkaha attığımı söylemezsem olmaz çünkü bana göre bir yazarın okuyucusuna kahkaha attırabilmesi hem çok zor hem de müthiş bir başarıdır.
Not: Absürd komedi tarzını bir kez tattıysanız bir daha asla bırakamıyorsunuz.
“Belki Bir Gün Uçarız” adlı kitabıyla tanıştığım, kendine özgü anlatış tarzıyla okumaktan büyük keyif aldığım ve okuduğum günden beri başka kitapları olsa da okusam dediğim yazarın sonunda çıkan ikinci kitabı “Ateş Sönene Kadar”.
Nasıl yaptığını bilmiyorum ama Aylin Balboa’nın yazdıklarının her satırını birebir yaşatmayı başarabilmek gibi bir özelliği var. “Ateş Sönene Kadar” kitabında birkaç sayfada bir farklı farklı karakterlere bürünüyorsunuz. Bunu öyle ustalıkla yapıyor ki hayran olmamak elde değil. Kitaba başladığımda genç bir kızdım mesela, sonra bir köpeğe dönüştüm, daha sonra küçücük bir çocuk oldum ve yaşanılan her şeyi iliklerime kadar hissettim.
İçinden geldiği gibi yazan, kalıplara takılmayan bir yazar. Ben çok seviyorum bu kalemden bir şeyler okumayı. Hatta şimdi gidip “Belki Bir Gün Uçarız”ı bir kez daha okuyacağım.
“Hiçbir şeyi anlamak da istemiyorum zaten. Anlamaktan bıktım, dinlemekten bıktım, beklemekten… En çok da beklemekten.
Uzun bir bekleyişten başka bir şey olmayan hayatımın son bekleyişinin içindeyim bu sefer. Geleceği bekliyorum. O da beni bekliyor.”
Not: Kafa Dergisindeki yazılarına da bakmanızı tavsiye ederim.
