Eva Castelyn
@EvaMary
The world is so , because you are so .
Şu anda okuduğu kitap
Diriliş’ten alıntı .
Tolstoy’un Diriliş romanının ilk cümlesi : Yüzbinlerce insan üzerine doluştukları toprak parçasını çirkinleştirmek için vargüçleriyle uğraşsalar da; orada hiçbir şey yeşermesin diye her yana beton döküp, filizler her bitkiyi kökünden koparmış, çevredeki tüm ağaçları kesmiş, tüm dört -ayaklıları, kuşları kovmuş olsalar da, ilkbahar gene de ilkbahardı.
Reklam
İnsan hayatının anlamsızlığını, Hazzın geçiciliğini, günlük hayatta gerçekten keyif aldığımız birkaç ânı düşündüm. Bu anların yerini hemen en bayağı endişeler alıyordu; Kombi bakımı gelen kutusundaki cevaplanmamış e-posta gelecek haftaki toplantı….
Bu stresin sebebi iş değil doktora da soyledigim gibi, işe gitmek zorunda olmaktı. Pazartesiden cumaya sekiz saatimi beni yabancılaştıran ve tatmin etmeyen bir şey yaparak geçiriyordum. Evde kitap okumak ,resim yapmak ya da yarı çıplak tavana bakıp çatlaklar seyretmekle geçireceğim zamanı başkalarına ayırıyordum. Kirayı,bir yemeği, kitabı ve plajda geçireceğim bir hafta sonunu karşılayabilmek için sonsuza kadar bu ofis Pantomimde yaşama zorunluluğu düşüncesine katlanamıyordum.
İleride cennette değişecek bu düzen ; Yapacağımız tek işin Tanrı’yı temaşa etmek ve her şeyi Tanrı kavramıyla görmek olduğu, daha doğrusu o mertebeye erişildiği vakit değişecek hepsi. Burada, bu sefil hayatta tek kaygımız Tanrı’yı kullanmak. Bizi bütün bu kötülüklerden koruması için Tanrı’yı bir şemsiye gibi açmaya kalkışma küstahlık doğrusu !
Annemi anımsamıyorum. Ben bir yaşındayken ölmüş. Hissiz ve hislerimde dağınık olmam, sıcaklık eksikliğinden ve anımsamadığım öpücükleri boşyere arzulamamdan kaynaklanıyor. Uyandığımda yabancı kucaklardaydım ve sanki vekaleten avutuluyordum. Ah bu benim kafamı karıştıracak ve bana eziyet edecek öteki kişiliğim için duyduğum özlem! Eğer ana rahminden gelen ve bebeğin yüzüne öpücüklerle yerleştirilen sevgiyi alsaydım, şimdi kim olurdum ?
Reklam