Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Raif Efendinin Sessiz Çığlığı-Kürk Mantolu Madonna!
Kitabı ikinci okuyuşum, ilk okumam üzerine üç dört yıl oldu. Bu okuduğumda ilk okuduğuma nazaran daha fazla etkilendim ve kendimi hikâyeyi ben yaşıyormuş gibi hissettim. O kadar sürükleyici ki bir günde bitirdim, elimden bırakamadım. Kitabımız bir anlatıcının (o da memur) Raif Efendi ile iş yerinde tanışması ile başlıyor ve içerisinde bu anlatıcı bize; Raif efendinin hüviyetine dair özelliklerinin anlatmanın yanında, ailesi ile olan, iş arkadaşları ve dış çevre ile olan ilişkilerini bize anlatıyor ve onun hakkında fikir sahibi olmamızı sağlıyor. Raif Efendi nasıl bir kişilik biraz ona değinelim. Raif Efendi dışarıdan; silik, sessiz, iradesiz, ezilmeye yatkın, itaat eden, zayıf ve aşağılanan bir karakter. Onun iç dünyasında yatan özellikleri ise; sanatla dolu, duygusal, duyarlı, gerçekten sevebilen, hayal dünyası geniş, fedakâr, merhametli biri. Dış dünyadan ona bakanlar onun zayıf olduğuna inanır ama görmedikleri bir derinlik vardır. İşte onların eksik kaldıkları nokta budur. Çevremizde böyle insan çok fazladır. Dışarıdan silik görünen ama gerçekte tanıyınca içsel derinliğinin farkına varılan. Fark edilmemiş bir ruhun ortaya çıkaran bir roman. Fark edenlere ve onun içsel derinliğini paylaşanlara selam olsun. Karakterimiz yaşlanmış ama hâlâ aynı işte aynı ücretle çalışan, ailenin tüm geçim yükünü üzerine yüklenen, evin kalabalığında yalnızlıkla boğuşan ama hayatta kalmaya mecbur biridir. Raif Efendi bir gün hasta olur ve anlatıcının ona ısrarı üzerine iş yerinden getirdiği defteri ona vermesi ile varoluşunu bir boyuttan diğer boyuta taşıyan hikâyesine şahit oluruz. Hikâyesinde kendisinin de ifade ettiği gibi anlatamamanın verdiği bir ağırlık vardır. Bu ağırlığı taşıyamaz ve yazarak anlatır. Bir gün öncesinde yaşadığı
"-İnsanlık öldü mü? dedim.
-Yok, dedi; ölmedi, ölmedi ama bir şeyler oldu, başka bir yerlerde sıkıştı kaldı herhalde?
-Nerede kaldı acaba?"
Bir İç Döküş-Tek Yalnız Ben Değilim!
Kitabın başında yazarın eklediği şu alıntı ile başlamak istiyorum:
"Ben yalnızlığı istemiyorum ama yalnızlığa gereksinim duyuyorum." Sanırım bu alıntı kitabın tamamını özetliyor. Yazardan okuduğum ilk kitap. Uzun zamandır merak ettiğim bir kitaptı. Okumak bugüneymiş. Yazar okurken yalnızlığın insan üzerindeki o karamsar, melankolik, can yakan ama insanı bir yerde özgürleştiren yerine değinmiş. Kitap o kadar melankolik ki açıkçası bu özelliğinden dolayı bırakmak istediğim olmadı değil. İnsanı okurken kendi bencilliği ile yüzleştiriyor ve kendisini kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir insan gibi açık açık ortaya koyuyor. Biraz daha içine girecek olursam yalnızlığın iki yüzünü görüyoruz: Bir yerde yalnızlığı istemiyor ama bir yerde de o yalnızlığı arıyor. Sanırım bu hepimizin yaşadığı bir şey. Gün gelir hayatımızda kapımızı çalan, sesimizi duymasını istediğimiz, hakikaten "Nasılsın?" diye soran birilerine ihtiyaç duyarız. Ama insanların o sahte samimiyeti, bencilliğini görünce ya da aralarına dahil olduğumuzda bize yüklediği ağır, kimi zaman uzak yakınlığın etkisinde kalmak istemediğimizde ise yalnız kalmak isteriz, çünkü yazarın da dediği gibi yalnızlık özgürlük getiriyor bir yerde. O özgürlüğe alışınca insan hep yalnız kalmak istiyor ama bir yerde de tamamlayıcımız olan diğer kişilere ihtiyaç duyuyoruz. İnsanın belki en büyük tutsak özgürlüğüdür yalnızlık. Yazarın yalnızlığının onun üzerindeki etkisine baktığımızda çocukluktan bu yana duygusal olarak ihtiyacı karşılanmamış biri. Bu durum onun insanlarla bağ kurmasını zorlaştırmış ve onun için "Yalnızlığı" duvar olarak örmesine sebep olmuş. O duvar onun canını koruyan güvenli bir alan olmuştur. Bu da bu durumu yaşayan insanlarda her ilişkide, kurulan her bağda hem umut veriyor hem de onu tetikte tutuyor. Çocukluğun