Erhan
@Eyanar
Reklam
J. D. Salinger hiç kuşkusuz dünya edebiyatının en ilginç yazarlarından birisidir. Yazdıklarıyla olduğu kadar özel hayatıyla (!)her zaman gündeme gelmiş bir yazardır. Özellikle ?Çavdar Tarlasında Çocuklar? romanından sonra özel hayatı daha çok merak edilmiştir ama Salinger bu romanından sonra gittikçe kendi içine kapanmış tam anlamıyla yıllarca münzevi bir hayat sürmüştür. Yıllarca hiçbir röportaj vermemiş, fotoğraf çektirmemiş, bazı yazdıklarının tekrardan yayınlanmasına bile izin vermemiştir. Bu arada hakkında bir sürü şey söylenmiş, yazılmıştır? Neyse ki Salinger 2010 yılında öldü. Belki de dünya edebiyatında ilk defa okurları bir yazarın ölümüne bu kadar sevinmişlerdir(!) Çünkü ölümüyle birlikte yazdıkları ve ?özel hayatı? için en büyük engel olan yazarın kendisi ortadan kalkmış ve artık okurları, meraklıları ya da yayınevleri için hiçbir engel kalmamıştır. Nitekim bu durum ilk meyvelerini de verdi ve daha verecektir de?Yayıncılık sektörü bu kadar merak edilen bir yazarı tüketmeden durur muydu ? Elbette durmazdı ve yazarın bir biyografisi bile yayınlandı. Neyse bunları boş verelim. Madem Salinger hayatı kimse tarafından bilinmesini istemiyorsa sadık bir okuru olarak bizden isteneni yapalım ve hayatı için tek bir şey daha söylemeden bu kitabı için birkaç şey söyleyelim.
Çavdar tarlasında çocuklar 1951 yılında yayımlandı ve yayınlandığından bu yana defalarca baskısı yapıldı, milyonlarca sattı.
Kahramanımız Holden Caulfield.
Bize bu kitabı son bölümde söylediği gibi hasta(!) iken anlatmaktadır ve yine ne olacağını ve ne yapacağını bilememektedir.
Anlatıda yazar bu kitabıyla bizleri bir süre sonra ?okur? pozisyonundan alıp ?dinleyici? pozisyonuna oturtmaktadır. Sanki anlatıcı hemen yanı başımızda oturmakta ve durmadan yorulmadan bize okuldan kovulduğu bir geceden sonra
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Aslında başka şeyler hayal etmiştim ama olsun, var mı öyle pat diye hayale ulaşmak? Neler yaşadım ne insanlar tanıdım, çoğunu unutmuş olsam da unutuşun bile bir cazibesi var bence. İnsan biraz da zamanın içinde süzülmeli, iyi ve kötü anıları birbirine karışıp belirsizleşmeli ve silinip gitmeli. Silinmeyecek olanlar da var tabii onlar da zamana bir çentik atmak.
Altını çizdiğim bir kitabı birine verirken çekinirim. Sanki yaralarımı teslim ediyormuş gibi, sanki "bak benim buralarım çok ağrıyor" der gibi.