Reklam
O yazmaya doyamamış, ben okumaya doyamadım.
Alıntı bile yapamayacak kadar derinlerde kilitli kalmış gibiydim günlerdir. Yazar kim, kahraman kim? Selim kim, Turgut kim, Oğuz kim? Hepsi iç içe harman oldu, bir oldu. Ne de güzel oldu. Bayıldım.
Kitabı okurken bilmiyorum kaçıncı keredir aynı cümleyi kuruyorum ‘canım Oğuz Atay, o beynin nasıl işliyor senin’? (Genç yaşta beyin tümöründen hayatını kaybetmesi de ne acı bir ironi)
Ne güzel tutunamamışsın, ne gerçek tutunamamışsın. Senden sonra senden kalanlara tutunuyor tutunamayanlar.. bak bu da ayrı bir ironi. Keşke bu kadar erken gitmeseydin.
...
Kitabı yarım bırakanlar, atlayarak okuyanlar olmuş. Gerçekten şaşırdığımı itiraf etmeliyim. Çünkü ilk cümlemde belirttiğim gibi, ben okumaya doyamadım. Sürekli alıntısı yapılan Olric merakıyla kitaba başlandığını, diğer kısımların bu yüzden sıkıcı gelip atlanıldığını düşünüyorum. Ona varmak için o yollardan geçmek gerekiyordu oysa.
Herneyse.. Sözün özü, biraz pişmek gerekiyor. Sonrası yol ile yolcunun bir’liği.
Keyifli okumalar.
Sorgulama, şükret, kabul et, yokluğa yoksulluğa razı gel fln fln. Kapitalist toplumlardaki alt sınıf insan profilinin resmi işte bu kitapta. Allah korkusu ve teslimiyetçilik de burada. Başucu kitabı yapanların çoğu, arabadan atılan çayın pirincin peşinde birbirini ezerler. Çünkü her zamanki gibi olayı yine çok yanlış anlamışlardır.
Sözün kısası, Epiktetos felsefik bir kişilik olsa da, günümüze uyarlanınca o işler pek öyle olmuyor işte.
Kendisinin Efendisi Olmayan Hiç Kimse Özgür DeğildirEpiktetos · Destek Yayınları · 20226,3bin okunma
Reklam